Εάν η Ελλάδα δεν καταφέρει να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές σήμερα, το μόνο που θα της απομείνει όταν δαπανηθεί το «μαξιλάρι» δεν είναι άλλο από την προσφυγή της στον ESM – η «Χρεοκοπία 2.0» δηλαδή, η οποία δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο στη χώρα.
«Τον Νοέμβριο του 2018 ο αριθμός των φορολογούμενων εναντίον των οποίων η φορολογική διοίκηση είχε επιβάλει μέτρα αναγκαστικής είσπραξης είχε εκτοξευτεί στους 1.162.736. Για οφειλές, στη συντριπτική πλειονότητα, ποσών από 5.000 έως 15.000 € Δηλαδή, όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, για οφειλές κυρίως μικρομεσαίων που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Ο αριθμός αυτός έχει αυξηθεί κατά 67,2% (!) σε σχέση με το 2015. Εντυπωσιακό μεν αλλά καθόλου περίεργο δε, αν υπολογιστεί η φορολογική επιδρομή στη μεσαία τάξη για να δομηθεί πάνω στα ερείπια της η δήθεν επιτυχία της εξόδου από τα μνημόνια. Συνειδητοποιείτε το νούμερο; 1.162.736 περιπτώσεις κατασχέσεων για οφειλές φορολογούμενων. Για ποια φοροδοτική δυνατότητα να μιλήσουμε λοιπόν; Για ποια οικονομία; Για ποιό μέλλον;»
Άρθρο
Παρά το ότι πράγματι συμβαίνουν τα παραπάνω, με την Ελλάδα να παραμένει το πιο χρεοκοπημένο κράτος του πλανήτη, μία χώρα κυριολεκτικά ζόμπι με πτωχευμένο το δημόσιο, τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, έχει δημιουργηθεί πρόσφατα μία ευκαιρία προσφυγής της στις αγορές – κρίνοντας από την αναπάντεχα μεγάλη ζήτηση για ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, τη χρονική περίοδο ακριβώς που η ΕΚΤ σταματάει το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QE), αν και όχι ακόμη τις επανεπενδύσεις των εξοφλημένων τίτλων.
Ειδικότερα, σύμφωνα με την Bloomberg, υπήρξε μία άνευ προηγουμένου ζήτηση σε κρατικά ομόλογα της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας – συνολικής αξίας 106 δις € ή 14% περισσότερη από ένα χρόνο πριν (γράφημα). Το μεγαλύτερο μέρος αφορούσε την Ισπανία, η οποία ζήτησε να πουλήσει δεκαετή ομόλογα αξίας 10 δις € και της προσφέρθηκαν 46,5 δις € – ενώ είχαν προηγηθεί επιτυχημένες εκδόσεις της Ιταλίας και της Πορτογαλίας.
Περαιτέρω, η αύξηση της ζήτησης προήλθε κυρίως από τα ιαπωνικά συνταξιοδοτικά ταμεία – τα οποία φαίνεται να επιδιώκουν υψηλότερες αποδόσεις από τις μηδενικές στη χώρα τους (ανάλυση). Λογικά λοιπόν μειώθηκαν οι αποδόσεις (επιτόκια) των ισπανικών ομολόγων κατά 17 μβ. τις τελευταίες δύο εβδομάδες στο 1,24% τώρα, καθώς επίσης των ιταλικών κατά 21 μβ. στο 2,68% και των πορτογαλικών στο 1,66% (γράφημα) – υπενθυμίζοντας πως η Ιταλία υποβαθμίσθηκε μεν πέρυσι από τις εταιρείες αξιολόγησης, αλλά η Πορτογαλία και η Ισπανία αναβαθμίσθηκαν.
Δυστυχώς όμως η Ελλάδα παραμένει στην κατηγορία «σκουπίδια», χωρίς επενδυτική βαθμίδα – ενώ τα επιτόκια της συνεχίζουν να είναι πολύ υψηλά, στο 4,17% τώρα. Εύλογα φυσικά αφού επί πλέον των τεράστιων οικονομικών προβλημάτων της, για τα οποία σχεδόν κανένας δεν ενδιαφέρεται αφού έχουν επισκιασθεί από τη συμφωνία των Σκοπίων, υπάρχει μία πολύ μεγάλη πολιτική αστάθεια – ενώ το πρώτο που απαιτείται από τους επενδυτές είναι η πολιτική σταθερότητα.
Συνεχίζοντας, το 4,17% που ουσιαστικά είναι θεωρητικό, επειδή θα φανεί μόνο τότε που πραγματικά θα θελήσει η Ελλάδα να προσφύγει στις αγορές, παραμένει απαγορευτικό – με την έννοια πως είναι διπλάσιο από το ρυθμό ανάπτυξης της, οπότε θα αυξάνει το δημόσιο χρέος. Η μοναδική δυνατότητα λοιπόν της Ελλάδας, σήμερα με το παράθυρο ευκαιρίας που παρουσιάζεται, είναι η έκδοση πενταετών ομολόγων – τα οποία δυστυχώς έχουν ξανά ανοδική πορεία, στο 3,14% τώρα, έναντι 1,55% της Ιταλίας και μόλις 0,331% της Πορτογαλίας (πηγή)!
Από την άλλη πλευρά, τα προβλήματα της Ευρωζώνης επιδεινώνονται από το BREXIT, από την οικονομική αδυναμία της Γαλλίας (πηγή) που είναι αδύνατον να ανταγωνιστεί τη Γερμανία, από την υπερχρεωμένη Ιταλία που δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των τραπεζών της, γενικότερα από το χρηματοπιστωτικό τομέα με επίκεντρο τη Deutsche Bank κοκ. – ενώ η επόμενη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση πλησιάζει.
Ως εκ τούτου εάν η Ελλάδα δεν καταφέρει να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές σήμερα, το επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι πολύ πιο δύσκολο – οπότε το μόνο που θα της απομείνει όταν δαπανηθεί το «μαξιλάρι» δεν είναι άλλο από την προσφυγή της στον ESM. Η Χρεοκοπία 2.0 δηλαδή, η οποία δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο στη χώρα – ενώ πιθανότατα θα συνοδευθεί από την εγκατάλειψη της νομισματικής ένωσης.
