Γκαμπριέλα Μιστράλ (Λουκίλα Αλκαγιάκα)
H google τιμά σήμερα την Χιλιανή Γκαμπριέλα Μιστράλ, την πρώτη λογοτέχνη της Λατινικής Αμερικής που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1945.
Η Λουκίλα Γκοντόυ Αλκαγιάκα γεννήθηκε το 1889 στο Ελκιουΐ της Χιλής.
Σπούδασε δασκάλα.
Τα πρώτα “σοννέτα του θανάτου” τα εμπνεύσθηκεαπό την αυτοκτονία του μνηστήρα της. Ακολούθησαν πολυάριθμα ποιήματα, που δημοσιεύονταν στα περiοδικά και στις εφημερίδες.
Το 1922το Ινστιτούτο της Ισπανίας στη Νέα Υόρκη τα συγκέντρωσε σε συλλογή που δημοσιεύθηκε με τον τίτλο “Ερήμωση”.
Σημείωσαν τεράστια επιτυχία.
Την ίδια χρονιά η ποιήτρια έλαβε πρόσκληση από την κυβέρνηση του
Μεξικού. Ίδρυσε εκεί και ένα σχολείο που πήρε το όνομά της. Ο Υπουργός
της Παιδείας του Μεξικού της ζήτησε να γράψει παιδικά ποιήματα.
Η Μιστράλ δέχθηκε μ’ ενθουσιασμό την πρόταση, γιατί από την εποχή που
δίδασκε στα δημοτικά σχολεία της Χιλής είχε δώσει πολύ από τον εαυτό
της στα παιδιά. Και μόνη παρηγοριά για το χαμό του μνηστήρα της έβρισκε
σ’ αυτό. Έτσι έκαναν την εμφάνισή τους τα “Ασματα για παιδιά” το 1923. Ο
πατέρας της, Ινδιάνος αυτόχθονας, ήταν ευαίσθητος ανθρωπιστής και μαζί
με τις αγροτικές του εργασίες καλλιεργούσε και το τραγούδι. Ανήκε δηλαδή
στους αυθόρμητους εκείνους Νοτιοαμερικανούς, που με έμφυτη ευχέρεια
συνέθεταν στίχους, για να τους τραγουδήσουν με την κιθάρα τις ώρες της
σχόλης τους.
Μέσα σε μια δεκαπενταετία η ποιήτρια διέτρεξε γρήγορα τα στάδια της
καριέρας της, για να ονομασθεί γενικός επιθεωρητής των αγροτικών
σχολείων της Χιλής και στα 1923 καθηγήτρια της Ιστορίας στο γυμνάσιο
της Αντοφαγκάστα.
Η προσήλωσή της προς τους ανθρώπους, τους λαούς,
την ιστορία τους και τα ήθη τους διαμόρφωσε γρήγορα τη νεαρή ποιήτρια
σε μια προσωπικότητα εθνική, γράφει η μεταφράστριά της Ρίτα Μπούμη-
Παππά, για να την τοποθετήσει οριστικά στη συνείδηση των
συμπατριωτών της.
τα 1926 στάλθηκε στη Γενεύη, για να διακριθεί ευθύς
και να ονομασθεί Γραμματέας του Μορφωτικού Τμήματος της Κοινωνίας
των Εθνών. Κατόπιν η Κυβέρνηση της Χιλής την χρησιμοποίησε στις
διπλωματικές της υπηρεσίες. Έτσι η Ινδιάνα δασκάλα διορίσθηκε πρόξενος
σε διάφορες χώρες.
Το έργο της είναι κοινωνικό και χριστιανικό. Έχει πραγματικά ωραίες
εμπνεύσεις από τη Βίβλο. Οι συλλογές των ποιημάτων της που ξεχωρίζουν
είναι τα “Σονέττα του Θανάτου” (1915), η “Ντεζολασιόν” (1922) και ¨Τάλα”
(1938). Το 1945 η ταπεινή Ινδιάνα τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ της
Λογοτεχνίας “για τη λυρική της ποίηση, που έκαμε το όνομά της σύμβολο
των ιδεαλιστικών τάσεων σ’ ολόκληρο τον κόσμο της Λατινικής Αμερικής”.
