Το βιτριόλι, όπως και αντίστοιχα καυστικά υγρά, τύπου ακουαφόρτε, που παλαιότερα χρησιμοποιούνταν σαν καθαριστικά, έχουν μετατραπεί πολλές φορές σε φονικά όπλα στα χέρια κυρίως αδίστακτων γυναικών.
Οι επιθέσεις εξαπολύονταν συνήθως σε βάρος ανδρών για εκδίκηση ή τιμωρία. Ο πιο συνηθισμένος λόγος ήταν η απιστία, αλλά υπήρχαν και άλλες περιπτώσεις που ένας καυγάς κατέληγε σε επίθεση με βιτριόλι. Τα καυστικά υγρά, προκαλούσαν σοβαρά εγκαύματα και σημάδευαν για πάντα τα θύματα. Για αυτό συχνά οι επιθέσεις είχαν στόχο το πρόσωπο.
Οι αποκαλούμενες βιτριολίστριες έγιναν «μόδα» στην ελληνική κοινωνία την δεκαετία του 50, και οι «ρίψεις» τους καταγράφονταν στο αστυνομικό δελτίο ως επιθέσεις κυρίως για λόγους τιμής. Αν και σταδιακά το φαινόμενο έτεινε να εκλείψει, δεν έλειψαν τα βίαια περιστατικά τα επόμενα χρόνια.
Ένα τέτοιο περιστατικό δημοσίευσε τον Ιούλιο του 1978, η εφημερίδα Ακρόπολις. Οι λόγοι όμως ήταν οικονομικοί. «Χαροπαλεύει το θύμα της βιτριολίστριας» έγραφε ο τίτλος. «Άγρια επίθεση κατά του συζύγου με ακουαφόρτε και σκαλιστήρι». Η επίθεση έγινε στην Αμφιάλη του Πειραιά, στο σπίτι που έμενε το θύμα με τη σύζυγό του.
Το ζευγάρι καυγάδιζε συχνά για οικονομικούς λόγους.
«Πέτρα του σκανδάλου» ήταν ένα σπίτι στη Σαλαμίνα, που ανήκε στον συνταξιούχο και που η σύζυγός του, απαιτούσε να γραφτεί στο όνομά της κατά το ήμισυ. Την ημέρα της επίθεσης, η γυναίκα βρισκόταν στο μπάνιο, όταν ξαφνικά άναψε καυγάς. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ: «κάποια στιγμή, η Α. άρπαξε το σκαλιστήρι και επιτέθηκε στον άνδρα της. Παρά τα τραύματα του, εκείνος κατόρθωσε να αποσπάσει το φονικό όργανο απ’ τα χέρια της και τότε εκείνη του έριξε βιτριόλι στο πρόσωπο».
Το θύμα μεταφέρθηκε στο Κρατικό Νοσοκομείο Πειραιά με βαρύτατα τραύματα στο κεφάλι και εγκαύματα στο πρόσωπο, με κίνδυνο να τυφλωθεί. Η βιτριολίστρια οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα Αμφιάλης, όπου έγινε η προανάκριση. Από εκεί, έγινε γνωστή η ιστορία του ζευγαριού, η οποία δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες. «Μετά από παράνομη συμβίωση, που κράτησε πέντε χρόνια, ο Σ.Χ, νυμφεύτηκε την Α. τον Μάρτιο του 1976. Ήταν ο δεύτερος γάμος που έκαναν. Χήρος αυτός, χήρα και αυτή, είχαν παιδιά μεγάλα και αποκατεστημένα, τα οποία ζούσαν μακρυά από τους γονείς τους» Από το ρεπορτάζ έγινε επίσης γνωστό ότι η γυναίκα, πριν παντρευτούν δούλευε ως μαγείρισσα και είχε καταφέρει να συγκεντρώσει 120.000 δραχμές τις οποίες έδωσε στον άντρα της για προίκα.
Η ζωή του ζευγαριού, κυλούσε αρμονικά, μέχρι που μπήκε ανάμεσά τους το σπίτι στη Σαλαμίνα. Η παρ’ ολίγον φόνισσα υποστήριξε στους αστυνομικούς, ότι ο άντρας της την εκβίαζε και πως τον χτύπησε και του έριξε βιτριόλι για λόγους αυτοάμυνας. Την εκδοχή αυτή όμως δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει κανείς, αφού μάρτυρες δεν υπήρχαν και ο σύζυγος βρισκόταν σε «αφασία» στο νοσοκομείο. Έτσι την υπόθεση ανέλαβε η δικαιοσύνη. Και δεν ήταν η πρώτη φορά.
