Στην επικαιρότητα έρχεται σήμερα η δήμαρχος του νησιού Λαμπεντούζα, που έγινε σύμβολο για την εισδοχή προσφύγων και μεταναστών ρεκόρ. Η Giusi Nicolini θα πάρει το βραβείο Σιμόν ντε Μποβουάρ.
Εχει γίνει διάσημη όχι μόνο γιατί το νησί της εκπροσωπεί τη φρίκη του 21ου αιώνα. Η Giusi είναι πρώην ακτιβίστρια οικολόγος, αντιδήμαρχος στη Λαμπεντούζα από 23 ετών, εκείνη που υπερασπίστηκε το περιβάλλον στο νησί με νύχια και με δόντια και ειδικά την διάσημη Παραλία των λαγών. Βρέθηκε αντιμέτωπη με την τοπική μαφία, ο άντρας της απειλήθηκε, το ξυλουργείο του πατέρα της καταστράφηκε. Βρήκε ακόμη και στεφάνια κηδείας μπροστά στο σπίτι της. Αλλά δεν κατέβασε τα χέρια.
Αλλά η «λιονταρίνα», όπως την αποκαλούν, άντεξε. Μικρόσωμη ξανθιά, πάντα κομψή και βαμμένη, με τα γυαλιά ηλίου στα μαλλιά, συνήθως, και ένα τεράστιο ρολόι χεριού, η Giusi Nicolini δεν ξεχνάει ότι είναι Ιταλίδα. Σήμερα, σε ηλικία 54 ετών, έγινε διάσημη για έναν τραγικό λόγο: γιατί στις ακτές του νησιού καταφθάνουν κάθε χρόνο χιλιάδες μετανάστες, ζωντανοί ή νεκροί.
Η Λαμπεντούζα βρίσκεται στη Μεσόγειο και είναι πιο κοντά στην Τυνησία παρά στην Σικελία, στην οποία ανήκει διοικητικά. Το νησί έχει 6.000 κατοίκους και ζει από την αλιεία και τον τουρισμό. Από το 2012 η μοίρα του νησιού άλλαξε τραγικά. Χιλιάδες μετανάστες φθάνουν καθημερινά, σε βάρκες και φουσκωτά. 366 νεκροί περισυνελέγησαν στο νησί το 2013, έφτασαν τους 900 τον Απρίλιο του 2015.
«Αρκετά! Πρόκειται για μια φρίκη χωρίς τέλος» είχε δηλώσει η δήμαρχος στις τηλεοράσεις το 2013, κλαίγοντας γοερά.
«Είμαι η νέα δήμαρχος της Λαμπαντούζα. Μου έφεραν 12 σορούς μεταναστών που προσπαθούσαν να φτάσουν το νησί. Το νεκροταφείο μας δεν έχει πλέον θέση. Θα το μεγαλώσουμε. Αλλά, πέστε μου, πόση έκταση πρέπει να καταλάβει το νεκροταφείο του νησιού μας;» ρώτησε τα κυβερνητικά στελέχη της Ιταλίας, τον Νοέμβριο του 2012.
«Η μεγάλη μοναξιά της Λαμπεντούζα είναι ότι τίποτα δεν αλλάζει στους νόμους και στις πολιτικές. Οι νεκροί του νησιού είναι οι νεκροί όλης της Ευρώπης», δηλώνει η Giusi Nicolini. Εκτιμά ότι η άρνηση των ευρωπαϊκών χωρών να δεχθούν πρόσφυγες με ποσόστωση είναι «ντροπή». Κι αυτό, γιατί ο αριθμός τους είναι μικρός σχετικά με τον ευρωπαϊκό πληθυσμό, όπως δήλωσε στην El Mundo.
Η Λαμπεντούζα είναι ένα υπέροχο νησί στη Μεσόγειο, κατά τα άλλα:
