Τον βλέπετε τον «κύριο» της παραπάνω φωτογραφίας; Πρόκειται για τον Ραντίμ Κασίμ, τζιχαντιστή ολκής, ο οποίος αναφέρεται ως κύριος εκπαιδευτής νεαρών ανήλικων τζιχαντιστών, σύνδεσμος για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και δήμιος του Ισλαμικού Χαλιφάτου.
Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου, σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα του Ισλαμικού Χαλιφάτου, πέρασε από την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Συρία. Σας παραθέτουμε κάποια από τα λεγόμενά του, προκειμένου να αντιληφθείτε τι ακριβώς γίνεται:
«Παρότι στις Αρχές ήμουν γνωστός για προσηλυτισμό και μυστικοί αστυνομικοί με παρακολουθούσαν ακόμα και όταν έκανα τζόκινγκ, ένα όνειρο της γυναίκας μου μας έδωσε εμπιστοσύνη και καταφέραμε να ξεφύγουμε. Ήταν απίστευτο, εγκαταλείψαμε τη Γαλλία με μόλις 1.500 ευρώ στις τσέπες μας. Από τη Λυών φτάσαμε οδικώς στην Ιταλία, περάσαμε απέναντι στην Ελλάδα με πλοίο και από εκεί καταλήξαμε στην Τουρκία»
«να αποκεφαλίζω ένα ζώο είναι για μένα κάτι φριχτό, να αποκεφαλίζω όμως έναν εχθρό του Αλλάχ είναι για μένα απόλαυση»
Τα λεγόμενα του εν λόγω τζιχαντιστή γκρεμίζουν τις αιτιάσεις των ευρωπαίων περί «ασφαλείας», δείχνοντας πως ακόμα και τώρα, μετά από εκατόμβες νεκρών, οι τζιχαντιστές μπορούν να μετακινούνται άφοβα.
Ο συγκεκριμένος είχε γίνει γνωστός στις αρχές για κύρηγμα «ιερού πολέμου» που πραγματοποιούσε στο τζαμί της πόλης Ρουάν που κατοικούσε. Και εμείς εδώ στην Ελλάδα ετοιμαζόμαστε να χτίσουμε τζαμί στον Βοτανικό.
Αυτό που δεν αναφέρεται στην συνέντευξη είναι πως βρέθηκε αυτός ο τζιχαντιστής αρχική στην Γαλλία. Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν:
α) Είτε μετέβει μέσω Ελλάδας και πάλι ως «πρόσφυγας» ή στο παρελθόν ως «κακόμοιρος οικονομικός μετανάστης» και εκεί «ενσωματώθηκε» στην γαλλική κοινωνία και έγινε ένας «φιλήσυχος οικογενειάρχης»
β) Γεννήθηκε στην Γαλλία και έλαβε την γαλλική «ιθαγένεια» στα πρότυπα της παγκοσμιοποιήσεως και των συναφών νόμων, που θεωρούν «γάλλο» όποιον γεννιέται στη Γαλλία ή «έλληνα» όποιον γεννιέται στην Ελλάδα.
Σε κάθε περίπτωση η συνέντευξη του εν λόγω τρελού του Αλλάχ αναδεικνύει τους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης, αλλά και το έωλο των ψευδοανθρωπιστικών επιχειρημάτων της, που καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος.
