Το μυθιστόρημα που απεικόνιζε τον Χίτλερ θεό, ο ρόλος των γυναικών και η νεκρή αγάπη
Πώς θα ήταν άραγε η ανθρωπότητα αν είχε νικήσει στο πεδίο της μάχης και την επικράτεια της ιδεολογίας ο εθνικοσοσιαλισμός και περνούσαν άλλα 700 χρόνια ναζιστικής διακυβέρνησης;
Αυτό αποπειράθηκε να μας διηγηθεί η Katharine Burdekin στο μυθιστόρημά της του 1937, το ξεχασμένο δίδυμο αδερφάκι θα έλεγε κανείς του οργουελικού «1984».
Κι αν πρέπει να αποπειραθούμε μια σχηματική απάντηση: καθόλου ωραία!
Βλέπετε η οικουμένη θα θυμόταν τον Αδόλφο Χίτλερ ως μια θεϊκή μορφή, την ίδια ώρα που οι γυναίκες θα είχαν υποδουλωθεί στον άντρα χάνοντας τον ανθρώπινο χαρακτήρα τους. Δεν θα ήταν παρά μέσα αναπαραγωγής που θα τις κρατούσε η ανθρωπότητα όπως τα ζώα κτηνοτροφίας.
Δημοσιευμένη το 1937, δώδεκα ολόκληρα χρόνια πριν από το «1984» του Όργουελ δηλαδή, η «Νύχτα της Σβάστικας» μας μιλά για ένα απόλυτα ανδροκρατούμενο φασιστικό καθεστώς που έχει επικρατήσει στον κόσμο, εκμηδενίζοντας ουσιαστικά τη γυναίκα. Η γυναίκα έχει απομείνει μόνο ως τροφός, το ανθρώπινο αντίστοιχο της αγελάδας, και οι άντρες σε αυτή τη μεταχιτλερική δυστοπία έχουν μετατραπεί σε αυτοματοποιημένες μηχανές που φοβούνται οτιδήποτε ανθρώπινο και έχουν απεμπολήσει την ιστορία, την παιδεία, τη δημιουργικότητα, τα βιβλία και την τέχνη.
Μέχρι που ένας «απροσάρμοστος» αναρωτιέται «Πώς στο καλό συνέβη αυτό;»!
Χίλια χρόνια ναζιστικής διακυβέρνησης
Το πλέον αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του «Swastika Night» είναι το γεγονός ότι δημοσιεύτηκε το 1937. Την ώρα που ο βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν έψαχνε τρόπους δηλαδή να κατευνάσει τη ναζιστική Γερμανία και τον φύρερ της και ο πόλεμος είχε ακόμα δυο χρονάκια μέχρι να ξεσπάσει.
Η βρετανή συγγραφέας Katharine Burdekin οραματιζόταν όμως ήδη το ζοφερό μέλλον, ένα μέλλον που ερχόταν έπειτα από 700 χρόνια ναζιστικού θριάμβου και έβλεπε τον κόσμο χωρισμένο σε σφαίρες επιρροής μεταξύ Γερμανών και Ιαπώνων. Τον γεννήτορα Χίτλερ κανείς δεν τον θυμόταν πια, τον είχαν ωστόσο στο μυαλό τους ως θεό, εκείνον τον θεό που γέννησε τον νέο αυτό κόσμο.
Έναν κόσμο στον οποίο έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά ο άντρας, ο αρρενωπός και βίαιος άντρας, που έχει μετατρέψει τις γυναίκες σε κάτι μόλις περισσότερο από «ομιλούντα ζώα», όπως το θέτει κομψά ένας χαρακτήρας του βιβλίου. Χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Murray Constantine», η Burdekin υποδεικνύει με χαρακτηριστική άνεση τους κινδύνους της φυλετικής και ανδρικής τελικά ανωτερότητας, όχι μόνο για τους μη Γερμανούς και τις γυναίκες, αλλά ακόμη και για τον πλέον προνομιούχο αστό.
Το βιβλίο της δεν είναι παρά μια εναλλακτική ιστορία, αυτό το μεγάλο ιστορικό «αν», το οποίο ξέχασε ωστόσο η ανθρωπότητα για το μεγαλύτερο κομμάτι του 20ού αιώνα και μόλις τα τελευταία χρόνια θυμηθήκαμε ξανά. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που το θυμηθήκαμε τώρα, όσο φουντώνει δηλαδή ο εθνικισμός και η μισαλλοδοξία στον κόσμο, καθώς τα άγχη της Burdekin για τα αυταρχικά καθεστώτα, τις ρατσιστικές ιδεολογίες και την επιβολή της δύναμης παραμένουν ανατριχιαστικά επίκαιρα.
Το βιβλίο ξεκινά λοιπόν στο «Ιερό Παρεκκλήσι του Χίτλερ», μέσα σε μια εκκλησία στο σχήμα του αγκυλωτού σταυρού. Ο Αδόλφος είναι πια μια θρησκευτική μορφή, τον οποίο απεικονίζει η αγιογραφία του μέλλοντος ως μια θεόρατη επιβλητική φιγούρα με γαλανά μάτια και μακριά, χρυσά μαλλιά. Ο οποίος μάλιστα «δεν έχει γεννηθεί από γυναίκα», αλλά ξεπήδησε πλήρως αναπτυγμένος από το κεφάλι του Θεού του Κεραυνού.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
