Ο θρίαμβος του Χριστιανισμού και τα εκατομμύρια των πιστών
Ήταν ο θρίαμβος μιας θρησκείας που οδήγησε στον μεγαλύτερο ιστορικό μετασχηματισμό που είχε βιώσει μέχρι τότε η Δύση, έναν μετασχηματισμό όχι μόνο θρησκευτικό, αλλά και κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό. Η δυτική τέχνη, μουσική, λογοτεχνία και φιλοσοφία θα ήταν σημαντικά διαφορετικές αν οι άνθρωποι συνέχιζαν να λατρεύουν τους αρχαίους θεούς, αν δηλαδή ο παγανισμός και όχι ο Χριστιανισμός είχε εμπνεύσει τη φαντασία τους και είχε καθοδηγήσει τις σκέψεις τους.
Τι συνέβη όμως; Πώς επιτεύχθηκε αυτός ο θρίαμβος του Χριστιανισμού, του ενός Θεού; Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν μόλις μια χούφτα ανθρώπων, εργάτες χωρίς μόρφωση σε μια απομονωμένη γωνιά της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Και μέσα σε τρεις αιώνες, η χριστιανική πίστη μετρούσε κοντά στα τρία εκατομμύρια υποστηρικτές. Στα τέλη του 4ου αιώνα, ήταν η επίσημη θρησκεία της Ρώμης και μετρούσε 30 εκατομμύρια πιστούς, το μισό περίπου της γιγάντιας αυτοκρατορίας. Και έναν αιώνα αργότερα, ο παγανισμός είχε σχεδόν χάσει κάθε δύναμη.
Ο Χριστιανισμός κυριάρχησε επί των άλλων θρησκειών της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ως η μία, η σωστή θρησκεία. Σύμφωνα με τον Μπαρτ Ντ. Έρμαν, συγγραφέα του βιβλίου «Ο θρίαμβος του Χριστιανισμού», συγγραφέα και επιμελητή περισσότερων από 30 βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων του μπεστ σέλερ των New York Times «Παραφράζοντας τα λόγια του Ιησού», και καθηγητή θρησκευτικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, υπήρχαν κάποια στοιχεία του Χριστιανισμού που οδήγησαν στην κυριαρχία του. Ο ίδιος κάνει λόγο σε άρθρο του που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του History Channel, για μια ευφυέστατη στρατηγική της χριστιανικής εκστρατείας για την επικράτηση της θρησκείας. Αυτές είναι οι πέντε πτυχές αυτής της στρατηγικής:
Η δημιουργία μιας ανάγκης που κανείς δεν γνώριζε ότι είχε
Ο Χριστιανισμός, σύμφωνα με τον Μπαρτ Ντ. Έρμαν, δεν κατόρθωσε να κυριαρχήσει στον αρχαίο κόσμο απευθυνόμενος σε ανάγκες που ένιωθαν ήδη οι άνθρωποι στους οποίους απευθυνόταν. Αντιθέτως, δημιούργησε μια ανάγκη που σχεδόν κανείς δεν γνώριζε ότι είχε.
Οι άνθρωποι στον αρχαίο κόσμο πίστευαν σε πολλούς θεούς, θεούς ενεργούς στον κόσμο των ανθρώπων. Θεούς που εξασφάλιζαν ότι οι σοδειές θα ήταν αποδοτικές, ότι τα ζώα θα αναπαράγονταν, έφερναν τη βροχή και προστάτευαν από καταιγίδες και ασθένειες, θεράπευαν τους ασθενείς, διατηρούσαν την κοινωνική σταθερότητα και έφερναν στρατιωτικές νίκες. Σε αντάλλαγμα, οι πιστοί έπρεπε να λατρεύουν τους θεούς τους μέσω και θυσιών. Αν οι θεοί αυτοί δεν λατρεύονταν με τον σωστό τρόπο, αν τους αγνοούσαν, έφερναν καταστροφές, επιδημίες, ξηρασίες, ήττες.
Στον κόσμο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας οι άνθρωποι δεν ακολουθούσαν κάποιο θεό προκειμένου να αποφύγουν την αιώνια τιμωρία ή για να λάβουν αιώνια ανταμοιβή. Μέχρι που έφτασε ο Χριστιανισμός.
Σε αντίθεση με τους παγανιστές, οι Χριστιανοί διέδιδαν το μήνυμα ότι υπάρχει μόνο ένας Θεός και πρέπει να λατρεύεται μέσω της σωστής πίστης. Οι ανταμοιβές και οι τιμωρίες είχαν εφαρμογή όχι μόνο σε αυτή τη ζωή, αλλά και στην αιώνια ζωή: μέσω της κόλασης και του παραδείσου. Μια τέτοια ιδέα δεν είχε προωθηθεί από θρησκεία ξανά, σημειώνει ο καθηγητής. Οι Χριστιανοί δημιούργησαν την ανάγκη για σωτηρία, την οποία κανείς δεν γνώριζε ότι είχε.
Η απόδειξη της ανωτερότητας
Στον αρχαίο κόσμο, το θεϊκό ήταν άμεσα συνυφασμένο με τη δύναμη. Οι θνητοί δεν μπορούσαν να ελέγξουν τη βροχή, μια επιδημία ή μια φυσική καταστροφή. Οι θεοί όμως μπορούσαν να παρέχουν στους απλούς θνητούς όσα δεν μπορούσαν να προσφέρουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους. Ο Χριστιανισμός ήρθε να διακηρύξει ότι ο ένας και μοναδικός Θεός ήταν πιο ισχυρός από κάθε άλλο θεό, πιο ισχυρός από όλους τους άλλους θεούς συνδυαστικά. Μόνο ο Θεός ήταν ο Θεός και μόνο εκείνος μπορούσε να παρέχει στους ανθρώπους όσα χρειάζονται.
Η δύναμη ισχύος ανάμεσα στον Θεό του Χριστιανισμού και των παγανιστικών θρησκειών αποτυπώνεται σε μια σειρά από αρχαία κείμενα, αναφέρει ο Μπαρτ Ντ. Έρμαν. Οι θεϊκές δυνάμεις και τα θαύματα ήταν το ισχυρό «χαρτί» των Χριστιανών, η απόδειξη που χρειάζονταν οι άνθρωποι για να πιστέψουν. Ο ίδιος ο Χριστός, ο γιος του Θεού, είχε κάνει τόσα θαύματα. Γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία, θεράπευσε αρρώστους, ανέστησε νεκρούς… Και σαν να μην έφταναν αυτά, στο τέλος της ζωής του αναστήθηκε και ανήλθε στον ουρανό.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
