Επίθεση σε 2 κρεοπωλεία και 2 ιχθυοπωλεία στο Παλαιό Φάληρο πραγματοποίησε η ομάδα των «Αντισπισιστικών Υποκειμένων» στις 17 Ιανουαρίου.
Οπως ανέφεραν οι ίδιοι σε ανάρτησή τους αποφάσισαν να χτυπήσουν τα δύο καταστήματα γιατί αισθάνονται απέχθεια για κάθε κυνηγό ζώων, είτε ξηράς, είτε θαλάσσης. Μάλιστα χαρακτηρίζουν τα εν λόγω καταστήματα πτωματοπωλεία.
Η ανάρτησή τους
Ξημερώματα της 17ης Ιανουαρίου επιλέξαμε να βάψουμε 2 κρεοπωλεία και 2 ιχθυοπωλεία στο Παλαιό Φάληρο, για να εκφράσουμε την απέχθειά μας στην ύπαρξη τους αλλά και στην κανονικότητα που αυτά εκφράζουν.
Πτώματα αισθανόμενων πλασμάτων, άλλοτε ολόκληρα, άλλοτε διαμελισμένα, προβάρουν σε βιτρίνες συνοδευόμενα από την ανάλογη τιμή. Ποια όμως είναι η αξία ενός νεκρού ζώου; Με ποιο εργαλείο καθορίζεται; Με τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης της φιλελεύθερης οικονομίας ή με το πόση εργασία χρειάστηκε για να παραχθεί το “προϊόν” αφαιρώντας την υπεραξία, που θα μας υπαγορεύσει η μαρξιστική οπτική; Στην πραγματικότητα όλες οι οικονομικοπολιτικές θεωρίες αδυνατούν να προσεγγίσουν την κατάργηση της εκμετάλλευσης όσο βρίσκονται μέσα σε ανθρωποκεντρικά πλαίσια, άλλωστε κάποιες δεν επιδιώκουν καν κάτι τέτοιο. Η αντικειμενοποίηση όλων των ζώων πλην των προνομιούχων ανθρώπων είναι η βάση των καταπιεστικών σχέσεων που έχει δομήσει η κυριαρχία.
Τα ζώα έχουν αυταξία και αυτή η αυταξία είναι που ισοπεδώνει στις συνειδήσεις μας κάθε άλλη οικονομική/ανταλλακτική αξία που τους έχουν προσδώσει διαχρονικά τα εκάστοτε ανθρωποκεντρικά συστήματα εξουσίας. Για εμάς, οι βιτρίνες με νεκρά δολοφονημένα μη ανθρώπινα ζώα προς πώληση δεν έχουν την παραμικρή διαφορά από κάποιες υποθετικές βιτρίνες με δολοφονημένους ανθρώπους. Ζώα που αισθάνονται, αντιλαμβάνονται, επιθυμούν, είναι για εμάς υποκείμενα για τα οποία προτάσσουμε την ελευθερία τους μέσα στα πλαίσια του κύριου προτάγματος μας για ολική απελευθέρωση.
Η οργή μας γίνεται μεγαλύτερη όταν γνωρίζουμε πως αυτά τα δολοφονημένα ζώα βίωσαν σε ολόκληρη την ζωή τους τον εγκλεισμό και τα βασανιστήρια των εκάστοτε “εργατών/ριων” μέσα στα κολαστήρια των αφεντικών. Η εντατικοποίηση της παραγωγής μέσα στον καπιταλισμό έχει κάνει μαζικότερη και εντονότερη την βαναυσότητα απέναντι στα μη ανθρώπινα ζώα στον βωμό των υπερκερδών και της αναπτυξης.
Όμως η οργή μας δεν μένει εκεί. Αισθανόμαστε απέχθεια για κάθε κυνηγό ζώων, είτε ξηράς, είτε θαλάσσης, γι’ αυτό άλλωστε και ένα από τα συνθήματά μας ήταν το “κυνήγι στους ψαράδες”. Το ψάρεμα είναι ένα ακόμα πιο συνηθισμένο “χόμπι” που το συναντάμε συχνά μέσα στα λεγόμενα “λαϊκά στρώματα”, ακόμα και σε “συντρόφια”. Για μας όμως δεν υπάρχει διαχωρισμός. Θα είμαστε στα βουνά, στις θάλασσες και οπουδήποτε αλλού για να κυνηγήσουμε τους κυνηγούς κάθε είδους αδιαφορώντας για την κοινωνική τάξη που ανήκουν.
Είμαστε χαρούμενες/οι που τα πτωματοπωλεία γίνονται ολοένα και συχνότερος στόχος, αλλά δεν μας αρκεί. Έχουμε ένα τεράστιο εξουσιαστικό οικοδόμημα βίας και αθλιότητας να γκρεμήσουμε και θα κάνουμε τα πάντα γι’ αυτό.
Αντισπισιστικά Υποκείμενα
