Η αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ κατέδειξε το… μπάχαλο που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ.
Πρώτα εμφανίστηκαν καμιά δεκαριά ενδιαφερόμενοι για την ηγεσία του κόμματος. Ως τώρα πήραν θέση στον βατήρα τέσσερις , αλλά δεν αποκλείεται να γίνουν έξι.
Στις τελευταίες συνεδριάσεις της Πολιτικής Γραμματείας κάποιοι δεν κρύβουν ότι κινούνται στη γραμμή «να μείνουμε Αριστερά και ας είμαστε τρίτο, ή τέταρτο κόμμα».
Όμως αυτό που λείπει στην πρώτη φάση της μετά Τσίπρα περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι το «αριστερόμετρο» , αλλά η σοβαρότητα. Αποδεικνύεται στην αδυναμία τους να χειρισθούν ως υπεύθυνος πολιτικός φορέας τις εκλογές στους ΟΤΑ.
Παρά την αυτοδιοικητική εξαφάνισή τους το 2019 και τις δυο πρόσφατες ήττες τους, αντί να επιδιώξουν την συμμετοχή τους σε νικηφόρα σχήματα, επιλέγουν την περιθωριοποίηση.
Η αρχή έγινε με τις περιφέρειες και ειδικά στις περιπτώσεις στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να βρεθεί με τους νικητές: στην περιφέρεια Αττικής, στηρίζοντας το ψηφοδέλτιο του Γιάννη Σγουρού που έχει την στήριξη του ΠΑΣΟΚ και ισχυρές πιθανότητες επικράτησης και στην Κρήτη με την υποψηφιότητα του Σταύρου Αρναουτάκη, με την υποψηφιότητα του Σπύρου Δανέλλη, να εξασφαλίζει αξιοπρεπή εμφάνιση, αλλά όχι επικράτηση.
Υπάρχουν και χειρότερα: σε κάποιες περιπτώσεις ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται παλαιοκομματικά, με τους τοπάρχες διάφορων περιοχών να επιβάλουν την υποστήριξη αδύναμων υποψηφίων περιφερειαρχών για να μην απειληθεί η πρωτοκαθεδρία τους και σε άλλες να αυτοαπαξιώνεται, όπως η απόφαση για την υποστήριξη Γκλέτσου, όπως αναφέρει το ieidiseis.gr.
Στους Δήμους η τραγωδία του 2019 επαναλαμβάνεται. Αρχής γενομένης από τις εσωκομματικές συμπεριφορές στον πρώτο δήμο της χωράς, όπου η αρνητική θητεία Μπακογιάννη ανοίγει το παιχνίδι και για τον ΣΥΡΙΖΑ –ειδικά αν κατάφερνε να συνεννοηθεί με το ΠΑΣΟΚ, που προτάσσει τον αξιόλογο Χάρη Δούκα.
Αποκορύφωμα αποτελεί, φυσικά, η (εγκεκριμένη από τον Τσίπρα) υποψηφιότητα του Νίκου Παππά για τον Δήμο της Αθήνας, η οποία κατέληξε σε πρωτοφανές πολιτικό φιάσκο, με αποτέλεσμα τα σύννεφα πάνω από την αξιωματική αντιπολίτευση να πυκνώσουν επικίνδυνα.
Η απουσία συλλογικής σοβαρότητας εμποδίζει τους δελφίνους της Κουμουνδούρου να καταλάβουν το αυτονόητο: ότι θα χάσουν τον Οκτώβριο και θα ηττηθούν όλοι μαζί…
