Ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε πάλι αυτό που ξέρει καλύτερα: έβαλε φωτιά κι ύστερα βγήκε με το λάστιχο να ποτίσει… ελαιώνες.
Με το ύφος του ανθρώπου που δεν του καίγεται καρφί, έσπευσε να δηλώσει ότι «η απάντηση του Ιράν τελείωσε», λες και μιλάει για ένα καβγαδάκι που έληξε με δυο-τρεις φωνές και τίποτα παραπάνω.
Η επίθεση στις αμερικανικές βάσεις στο Ιράκ και το Κατάρ; Καμία σημασία. Οι 14 πύραυλοι που εκτοξεύτηκαν; «Οι 13 καταρρίφθηκαν», είπε χαλαρός, και για τον έναν που δεν καταρρίφθηκε – δεν πειράζει, πήγε κάπου που δεν ενόχλησε. Σχεδόν ευχαρίστησε το Ιράν που τον… ειδοποίησε πριν του επιτεθεί, σε φάση «καλά παιδιά, σωστά φερθήκατε».
Το αποκορύφωμα ήταν όταν έπιασε στο στόμα του και την ειρήνη. Ζήτησε απ’ το Ιράν να πάει για αρμονία και ειρηνικό μέλλον. Και κάλεσε και το Ισραήλ να ακολουθήσει το παράδειγμα. Δηλαδή, αφού πήρε το ρίσκο να τσακίσει με μια επίθεση τις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, τώρα μας λέει ότι όλοι πρέπει να καθίσουν ήρεμα και να τα βρουν σαν να μην έγινε τίποτα.
Εδώ γελάει και ο πιο καλόπιστος. Δεν είναι ούτε η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ ρίχνουν λάδι στη φωτιά και μετά φωνάζουν για «ηρεμία». Δεν είναι ούτε η πρώτη φορά που ο Τραμπ παίζει με την παγκόσμια ασφάλεια σαν να είναι επεισόδιο του «Apprentice». Το πρόβλημα είναι ότι στον πραγματικό κόσμο, οι αντίπαλοι δεν παίζουν ρόλους. Και όταν τα πράγματα ξεφεύγουν, δεν υπάρχει μοντάζ να κόψει τις συνέπειες.
Η Μέση Ανατολή δεν είναι σκηνικό για δημόσιες σχέσεις. Και το «ευχαριστώ για την προειδοποίηση» που είπε στον εχθρό, μόνο ειρωνικό μπορεί να ακουστεί. Αν όχι επικίνδυνα αφελές.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αν σκάσει κάτι πιο σοβαρό, οι φωτογραφίες και τα τουιταρίσματα δεν σώζουν. Κι ο Τραμπ μπορεί να το παίζει ήρεμος τώρα, αλλά οι εκκρεμότητες που άνοιξε –με στυλ και αφέλεια μαζί– θα τις πληρώσει άλλος. Όπως πάντα.
