Κάθε φορά που ακούμε το όνομα “Μουζακίτης”, μας έρχεται στο μυαλό ο Χρήστος, αυτός που σήμερα βάζει γκολ και κάνει τους Ολυμπιακούς να τραγουδάνε. Όμως υπήρχε κι ένας άλλος… Ο Αλέξανδρος.

Κι η ιστορία του δεν είναι παραμύθι με happy end. Είναι από εκείνες τις ιστορίες που λες “κρίμα ρε παιδί μου”.

Από την Κέρκυρα με όνειρα

Γεννημένος το ’94, στην Κέρκυρα, ο μικρός Αλέξανδρος ήταν σφαίρα. Ταχύτητα, τσαγανό, τεχνική – όλα τα είχε. Στις ακαδημίες του Ολυμπιακού τον είχαν σε εκτίμηση. Έλεγαν πως το μέλλον ήταν δικό του. Κι εκείνος το πίστευε.

Το μεγάλο στοίχημα

Αντί να κάτσει ήσυχος, πήρε την πιο δύσκολη απόφαση: παράτησε τον Ολυμπιακό και πήγε στον Παναθηναϊκό. Σκεφτείτε το – 18 χρονών, να αλλάζεις στρατόπεδο στον “αιώνιο” αντίπαλο. Θέλει τρέλα ή τόλμη. Ίσως και τα δύο.

Κι όμως, έζησε το όνειρο: πρώτη του συμμετοχή στη Λεωφόρο, με την πράσινη φανέλα. Από εκεί που έβλεπε τα ματς στην τηλεόραση, βρέθηκε να παίζει μπροστά στον κόσμο.

Το όνειρο έσπασε γρήγορα

Αλλά στην Ελλάδα τα πράγματα δεν είναι απλά. Οι προπονητές ήθελαν έτοιμους παίκτες, όχι πιτσιρίκια. Δεν υπήρχε χρόνος για να μεγαλώσεις μέσα στην ομάδα. Κι έτσι άρχισε το γαϊτανάκι των δανεισμών.

Βόλος, Πανιώνιος, Ιταλία (Μονόπολι), μετά ξανά πίσω: Σπάρτη, Κύπρος, Αιολικός, Ρόδος. Ένα ατέλειωτο πακετάρισμα. Και κάθε φορά η ίδια ιστορία: “Αν βγει εδώ, θα φτιάξει”.

Το κρίμα της ιστορίας

Ο Αλέξανδρος είχε το ταλέντο, αλλά δεν είχε την τύχη. Δεν βρέθηκε ποτέ στην κατάλληλη στιγμή, στον κατάλληλο προπονητή. Κι έτσι χάθηκε μέσα στο σύστημα.

Κι είναι άδικο, γιατί βλέπεις τώρα τον Χρήστο Μουζακίτη να λάμπει και λες: “Ρε συ, υπήρχε κι ένας άλλος πριν απ’ αυτόν, που μπορούσε να κάνει πολλά, αλλά τον έφαγε η ατυχία”.

Το μάθημα

Η ιστορία του “άλλου” Μουζακίτη δεν είναι μοναδική. Είναι η ιστορία πολλών παιδιών που ξεκινούν γεμάτα όνειρα και στο τέλος χάνονται στα τοπικά γήπεδα. Μας θυμίζει ότι το ταλέντο δεν φτάνει από μόνο του. Θέλει υπομονή, σωστούς ανθρώπους γύρω σου και… μπόλικη τύχη.

Τι θα γινόταν αν είχε τις ίδιες συνθήκες; Αν υπήρχε η υπομονή που δείχνουν οι ομάδες σήμερα στα νεαρά ταλέντα; Αν κάποιος τού έδινε τον χρόνο να εξελιχθεί;

Κι έτσι, κάθε φορά που ακούω το όνομα Μουζακίτης, σκέφτομαι και τον Αλέξανδρο. Όχι μόνο τον Χρήστο που μεγαλουργεί. Γιατί πίσω από κάθε “σταρ”, υπάρχουν δέκα “τι θα γινόταν αν”.

Κάθε φορά που βλέπουμε ένα νέο αστέρι να λάμπει, καλό είναι να θυμόμαστε ότι πίσω από κάθε Χρήστο υπάρχουν δέκα Αλέξανδροι που πάλεψαν.

Κι αυτό είναι το πιο σκληρό του ποδοσφαίρου.

Πού να είναι σήμερα; Ολυμπιάδα Καρουσάδων. Στην Κέρκυρα.