Λοιπόν, η UEFA μίλησε. Και όπως πάντα, είχε να πει κάτι πολύ σημαντικό: «Ναι παιδιά, όλα καλά πήγαν».

Αφού είδαμε τον Τζολάκη να αγγίζει με τις άκρες των δακτύλων του τον Ράσφορντ που έπεφτε σαν σακί πατάτες μέσα στην περιοχή, φυσικά και ήταν πέναλτι. Τι θέλαμε δηλαδή; Να τον αγκαλιάσει; Να του κάνει πλακέ; Ο Άγγλος επιθετικός “επιχειρούσε να παίξει την μπάλα” – που βρισκόταν περίπου στο ίδιο ταχυδρομικό κώδικα με την Κανελλοπούλου – οπότε όλα νόμιμα.

Η UEFA, από την άνεση της έδρας της στη Νιόν, με το καφεδάκι στο χέρι και τα replay σε slow motion, διαπίστωσε ότι ο Σνάιντερ τα πήγε μια χαρά. Άλλωστε τι ξέρουν ο Μεντιλίμπαρ, οι παίκτες, οι εκατομμύρια τηλεθεατές και ο μισός πλανήτης που αμφισβητεί τη φάση; Εκεί είναι οι ειδικοί. Στη Νιόν.

Ιδιαίτερα γλυκό το κομμάτι που η UEFA εξηγεί γιατί το VAR δεν μπορεί να κοιτάξει τη δεύτερη κίτρινη. Ε, έτσι λέει ο κανονισμός! Τι να κάνουμε; Μπορεί να έχουμε τεχνολογία που διαβάζει αν το νύχι του μυρμηγκιού ήταν οφσάιντ, αλλά για κάποιο λόγο αδυνατούμε να ελέγξουμε αν μια αποβολή που αλλάζει ολόκληρο το ματς είναι σωστή. Λογικό, όμως. Μην τα θέλουμε όλα.

Τουλάχιστον μας διαβεβαίωσαν ότι όλα έγιναν “σύμφωνα με τους κανόνες”. Κι αυτό είναι που μετράει. Όχι το ποδόσφαιρο, όχι η δικαιοσύνη. Οι κανόνες. Εκείνοι που η UEFA γράφει με το ένα χέρι και τσαλακώνει με το άλλο, ανάλογα με την περίσταση.

Ευχαριστούμε, UEFA. Για μια ακόμα φορά μας θυμίσατε ότι στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Υπάρχει μόνο το “Official Statement”.