Τρεις δεκαετίες αφότου συγκλόνισε τη Γαλλία, ο Νίκολα Κλο επιστρέφει στο προσκήνιο με μια εξομολόγηση που παγώνει το αίμα. Ο άνθρωπος που η αστυνομία αποκάλεσε «Βρικόλακας του Παρισιού» μίλησε ανοιχτά για την εμμονή του με την ανθρώπινη σάρκα – και η ιστορία του μοιάζει να ξεπερνά κάθε σενάριο τρόμου.

Το διαμέρισμα της φρίκης

Αρχές της δεκαετίας του ’90. Ο 22χρονος Κλο συλλαμβάνεται για τη δολοφονία του 34χρονου Τιερί Μπισονιέ. Όταν οι αστυνομικοί μπαίνουν στο διαμέρισμά του, αντικρίζουν μια σκηνή που θα μπορούσε να βγει από εφιαλτικό φιλμ: οστά και δόντια παντού στο πάτωμα, κομμάτια οστών κρεμασμένα σαν διακοσμητικά από την οροφή, βάζα με ανθρώπινη τέφρα πάνω στην τηλεόραση. Και σακούλες αίματος στο ψυγείο, δίπλα στα καθημερινά τρόφιμα.

Η ομολογία έρχεται γρήγορα. Ο Κλο λέει τα πάντα: Είχε ληστέψει τάφους. Δούλευε σε νεκροτομείο για να έχει πρόσβαση σε σώματα. Έκοβε μικρά κομμάτια σάρκας από πτώματα και τα κατανάλωνε – αρχικά ωμά, μετά μαγειρεμένα με διάφορους τρόπους.

Η ποινή του; 12 χρόνια. Αλλά αποφυλακίστηκε το 2002, μόλις επτά χρόνια αργότερα.

Η ζωή μετά το κελί

Σήμερα, ο Κλο ζει ελεύθερος. Έχει γράψει το βιβλίο The Cannibal Cookbook και έχει ανοίξει ιστοσελίδα όπου πουλά «συλλεκτικά αντικείμενα εμπνευσμένα από διαβόητους δολοφόνους». Μια επιχειρηματική κίνηση που προκαλεί αντιδράσεις, αλλά απολύτως νόμιμη.

Και τώρα, στα 54 του, αποφάσισε να μιλήσει. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο podcast Anything Goes with James English, περιέγραψε με σοκαριστική ειλικρίνεια πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία.

«Με σημάδεψαν οι φωτογραφίες σε ένα περιοδικό»

«Ήμουν μόλις 12 ετών όταν είδα ένα περιοδικό με φωτογραφίες από έγκλημα κανιβαλισμού», λέει. «Οι εικόνες εκείνες με σημάδεψαν βαθιά. Από τότε άρχισα να έχω ψυχοπαθητικές φαντασιώσεις – σκεφτόμουν πώς θα ήταν να σκίζω σάρκα με τα δόντια μου».

Στα 17, όπως εξηγεί, ανέπτυξε «φετίχ για το αίμα». Όταν βρήκε δουλειά σε νεκροτομείο, συνειδητοποίησε ότι είχε βρει το τέλειο περιβάλλον για τις σκοτεινές του επιθυμίες.

«Όταν έμενα μόνος, μπορούσα να κόψω μικρές λωρίδες σάρκας και να τις φάω. Στην αρχή ωμές. Μετά τις έπαιρνα σπίτι και τις μαγείρευα με διαφορετικούς τρόπους».

Παράλληλα, έκλεβε σακούλες αίματος από το νοσοκομείο όπου εργαζόταν μερικώς, χρησιμοποιώντας πλαστά αυτοκόλλητα για να τις παρουσιάζει ως χρησιμοποιημένες. «Έπαιρνα δύο-τρεις σακούλες την εβδομάδα, για περίπου έξι μήνες».

Δεν ήταν θέμα γεύσης

Το πιο ανατριχιαστικό; Ο ίδιος παραδέχεται ότι δεν είχε να κάνει με τη γεύση. «Ήταν η ένταση, η αδρεναλίνη που ένιωθα», εξηγεί ψύχραιμα.

Ο «Βρικόλακας του Παρισιού» παραμένει ένα από τα πιο σοκαριστικά κεφάλαια κανιβαλισμού στη σύγχρονη Ευρώπη. Μια υπόθεση που αποκάλυψε πώς πίσω από την εικόνα ενός ήρεμου, ανώνυμου υπαλλήλου μπορεί να κρύβεται μια ακραία ψυχοπαθητική πραγματικότητα.

Και το πιο ανησυχητικό; Ότι σήμερα περπατά ελεύθερος ανάμεσά μας.