Τα πράγματα στο Ιράν δεν είναι απλώς εκτός ελέγχου· μιλάμε για μια τραγωδία που το μυαλό δυσκολεύεται να χωρέσει. Ενώ τα αμερικανικά πολεμικά πλοία βάζουν πλώρη για τη Μέση Ανατολή, οι πληροφορίες που διαρρέουν μέσα από τη χώρα περιγράφουν σκηνές βγαλμένες από την κόλαση.

Σύμφωνα με εσωτερικά στοιχεία του ίδιου του ιρανικού Υπουργείου Υγείας, μέσα σε μόλις δύο 24ωρα —στις 8 και 9 Ιανουαρίου 2026— οι δυνάμεις ασφαλείας σκότωσαν πάνω από 30.000 διαδηλωτές. Το νούμερο είναι ασύλληπτο.

Όταν τελειώνουν οι σάκοι για τις σορούς

Το Υπουργείο Υγείας, το οποίο σημειωτέον λογοδοτεί στον εκλεγμένο Πρόεδρο και όχι στον Ανώτατο Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, δίνει στοιχεία που προκαλούν ανατριχίλα. Οι αναφορές από νοσοκομεία, γιατρούς και διασώστες λένε το εξής σοκαριστικό: το κράτος ξέμεινε από σάκους για πτώματα.

Τα αμερικανικά μέσα δεν έχουν καταφέρει ακόμα να επιβεβαιώσουν πλήρως τους αριθμούς, αλλά οι πληροφορίες συγκλίνουν: το σύστημα κατέρρευσε από τον όγκο των νεκρών. Αντί για ασθενοφόρα, επιστρατεύτηκαν τεράστιες νταλίκες (ημιφορτηγά 18 τροχών) για να μεταφέρουν τα πτώματα, καθώς τα νεκροτομεία είχαν γεμίσει ασφυκτικά.

Σε ρεπορτάζ του περιοδικού Time στις 25 Ιανουαρίου, ο Αμίρ Παράστα, ένας Γερμανο-Ιρανός χειρουργός οφθαλμίατρος, ήταν ο πρώτος που μίλησε για αυτά τα νούμερα. Και το χειρότερο; Λέει πως οι υπολογισμοί του είναι συντηρητικοί. Δεν περιλαμβάνουν τους νεκρούς στα στρατιωτικά νοσοκομεία, όσους πήγαν κατευθείαν στα νεκροτομεία χωρίς καταγραφή ή όσους σκοτώθηκαν σε απομακρυσμένες επαρχίες.

«Πλησιάζουμε την αλήθεια», δήλωσε ο Δρ. Παράστα, «αλλά φοβάμαι ότι τα πραγματικά νούμερα είναι πολύ, πολύ υψηλότερα».

Μνήμες από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας

Η σφαγή 30.000 ανθρώπων σε δύο μέρες φέρνει στο μυαλό ιστορικές φρίκες που νομίζαμε ότι αφήσαμε πίσω μας. Οι ειδικοί κάνουν λόγο για μεγέθη που θυμίζουν το Μπάμπιν Γιαρ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τότε, τον Σεπτέμβριο του 1941, οι ναζιστικές δυνάμεις εκτέλεσαν πάνω από 33.000 Εβραίους μέσα σε μια χαράδρα έξω από το Κιέβο. Μια άλλη σύγκριση που ακούγεται έντονα είναι η σφαγή στην Πλατεία Τιενανμέν το 1989 στο Πεκίνο. Το ιρανικό καθεστώς φαίνεται να ακολουθεί την ίδια τακτική: μαζική βία για να πνίξει την εξέγερση στο αίμα.

Οι «Κόκκινες Γραμμές» και το δίλημμα των ΗΠΑ

Με τις διαδηλώσεις να έχουν ξεσπάσει σε 100 πόλεις και εστίες έντασης σε 4.000 σημεία σε όλη τη χώρα, το ερώτημα είναι ένα: Τι θα κάνουν οι ΗΠΑ;

Ο Ρέι Τάκεϊ και ο πρώην πράκτορας της CIA Ρούελ Μαρκ Γκέρεχτ, σε άρθρο τους στη Wall Street Journal, προειδοποιούν την κυβέρνηση Τραμπ να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος. Θυμίζουν το 2013, όταν ο Ομπάμα έβαλε «κόκκινες γραμμές» στη Συρία αλλά δεν αντέδρασε όταν αυτές παραβιάστηκαν, δίνοντας ουσιαστικά το «πράσινο φως» στους δικτάτορες της περιοχής.

«Αν οι ΗΠΑ δεν επέμβουν, η θεοκρατία θα πνίξει την εξέγερση», καταλήγουν.

Πυρηνικά ή Φρουροί της Επανάστασης; Οι επιλογές στο τραπέζι

Σύμφωνα με το Atlantic Council, ο Λευκός Οίκος ζυγίζει δύο βασικά σενάρια:

• Χτύπημα στα πυρηνικά: Βομβαρδισμός των εγκαταστάσεων βαλλιστικών πυραύλων και του πυρηνικού προγράμματος. Αυτό θα έδειχνε ότι η Αμερική «κάτι κάνει», αλλά όπως λέει ένας πρώην αξιωματούχος των μυστικών υπηρεσιών, «δεν θα βοηθούσε καθόλου τους διαδηλωτές που γαζώνονται στους δρόμους».
• Στόχευση του καθεστώτος (IRGC): Ένα μπαράζ επιθέσεων απευθείας στους Φρουρούς της Επανάστασης και τον μηχανισμό ασφαλείας. Αυτό θα πονούσε το καθεστώς περισσότερο, αλλά απαιτεί διάρκεια και εμπλοκή που ίσως η Ουάσιγκτον δεν θέλει να ρισκάρει.

Το αβέβαιο αύριο

Ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν οι ξένες δυνάμεις, το μέλλον για τον ιρανικό λαό παραμένει θολό. Σε αντίθεση με παλαιότερες διαδηλώσεις, τώρα δεν υπάρχει κοινό όραμα για την επόμενη μέρα.

Όπως χαρακτηριστικά λέει ένας νεαρός επιστήμονας από την Τεχεράνη: «Σε αυτή την εξέγερση, το μόνο που μας ενώνει όλους είναι ότι θέλουμε να φύγουν οι κληρικοί. Πέρα από αυτόν τον στόχο, δεν συμφωνούμε σχεδόν σε τίποτα άλλο».