Είναι εκείνες οι μέρες που τα λόγια μοιάζουν φτωχά. Που όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο κόμπος στο στομάχι παραμένει ο ίδιος. Σήμερα, στο Φάληρο, ο χρόνος σταμάτησε ξανά. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από εκείνο το καταραμένο απόγευμα του ’81.

Στο μνημόσυνο για τα θύματα της Θύρας 7, δεν υπήρχαν επίσημοι και ανεπίσημοι. Υπήρχε μόνο η οικογένεια του Ολυμπιακού. Ενωμένη, σιωπηλή και βουρκωμένη.

Δεν έλειψε κανείς. Η διοίκηση, με μπροστάρη τον Βαγγέλη Μαρινάκη, οι προπονητές, οι παίκτες που φορούν τη φανέλα με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο, όλοι ήταν εκεί για να τιμήσουν τη μνήμη των 21 παιδιών που χάθηκαν στα σκαλοπάτια.

Η ατμόσφαιρα στο μνημείο έξω από το «Γεώργιος Καραϊσκάκης» ήταν βαριά. Έβλεπες στα μάτια όλων, από τους παλιούς που έζησαν την τραγωδία μέχρι τα πιτσιρίκια των ακαδημιών, τον ίδιο σεβασμό. Στεφάνια, λουλούδια και βουβός πόνος για τις ψυχές που έφυγαν τόσο άδικα και τόσο νωρίς.

«Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε»

Αυτό είναι το σύνθημα που δονεί την ατμόσφαιρα κάθε χρόνο και αυτό ακούστηκε και σήμερα. Δεν είναι απλά μια φράση, είναι όρκος. Όσο υπάρχει Ολυμπιακός, αυτά τα παιδιά δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Είναι κομμάτι της ιστορίας μας, είναι η ψυχή της ομάδας.

Το μνημόσυνο τελέστηκε σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, με την υπόσχεση ότι η μνήμη τους θα παραμείνει αθάνατη. Γιατί στον Πειραιά, κανείς δεν πεθαίνει όσο δεν τον ξεχνάμε.

Αθάνατοι.