H Δανία ταρακούνησε τα νερά. Από τότε που μπήκε σε εφαρμογή ο νόμος που απαγορεύει τα ρούχα που κρύβουν το πρόσωπο σε δημόσιους χώρους – όπως η μπούργκα και το νικάμπ – άνοιξε ένας μεγάλος καυγάς. Όχι μόνο μέσα στη χώρα, αλλά σε όλο τον κόσμο.
Τι σημαίνει πρακτικά; Όποιος κυκλοφορεί έξω φορώντας τέτοια ρούχα, τρώει πρόστιμο και μπλέκει με τις αρχές. Η κυβέρνηση το πάει σοβαρά. Και όπως ήταν φυσικό, τα φώτα στράφηκαν πάνω τους.
Όσοι συμφωνούν με τον νόμο λένε πως έτσι προστατεύεται η κοινωνική συνοχή. Η άποψή τους; Είναι βασικό να βλέπεις το πρόσωπο του άλλου όταν μιλάς – βοηθάει στην επικοινωνία και την ενσωμάτωση. Και φυσικά, λένε, ανεβαίνει και η ασφάλεια. Κατά τη γνώμη τους, αυτού του είδους τα μέτρα διατηρούν ζωντανές τις κοινές αξίες της δανέζικης κοινωνίας.
Από την άλλη, υπάρχουν αρκετοί που το βλέπουν εντελώς διαφορετικά. Λένε πως ο νόμος αυτός χτυπάει άδικα συγκεκριμένες θρησκευτικές ομάδες. Και πως η προσωπική έκφραση του καθενός μπαίνει στο περιθώριο. Το χειρότερο όμως, κατά τη γνώμη τους, είναι ότι αντί να φέρει κοντά τους ανθρώπους, μπορεί να τους απομακρύνει ακόμα περισσότερο. Νιώθουν ότι τελικά δημιουργούνται καινούργιες ρωγμές, αντί να κλείνουν οι παλιές.
Και κάπου εκεί βγαίνει στην επιφάνεια ένα ερώτημα που απασχολεί πολλές χώρες τελευταία: Πώς ισορροπείς ανάμεσα στην παράδοση, την ελευθερία του ατόμου και την ταυτότητα μιας κοινωνίας που αλλάζει συνεχώς; Ειδικά όταν ο κόσμος γίνεται όλο και πιο πολύχρωμος και πολυπολιτισμικός. Η Δανία διάλεξε τον δρόμο της. Αλλά η κουβέντα μόλις άρχισε.
