Στο ποδόσφαιρο η απόσταση από τον χλευασμό μέχρι την αποθέωση δεν είναι μεγάλη. Μιλάμε για μερικούς μήνες, κάποια παιχνίδια, και πάνω απ’ όλα για το πόσο τσαγανό κουβαλάει μέσα του ο κάθε παίκτης. Η ιστορία του Βισέντε Ταμπόρδα είναι μάθημα ζωής για το πώς ένας παίκτης που τον είχαν κάνει «ανέκδοτο» στις εξέδρες, καταφέρνει τελικά να βγάλει τη γλώσσα σε όσους τον υποτίμησαν.
Στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, το βραβείο MVP πήγε δίκαια στον Ανδρέα Τεττέη, που τα έδωσε όλα απέναντι στους αμυντικούς του Λίσι. Καλός και ο Κάνγκουα, με ενέργεια και ποιότητα. Όμως αν κοιτάξεις τη μεγάλη εικόνα του ματς, αυτός που σου τραβάει το βλέμμα είναι ο 25χρονος Αργεντινός.
Ας θυμηθούμε λίγο, γιατί όλοι έχουμε την τάση να ξεχνάμε γρήγορα όταν κάποιος μας αρέσει. Ο Ταμπόρδα ήρθε από την Μπόκα Τζούνιορς έναντι 5.000.000 ευρώ. Τους πρώτους μήνες στο Κορωπί, μόνο και μόνο η αναφορά του ονόματός του έφερνε ειρωνικά χαμόγελα και ατάκες που άγγιζαν τα όρια της κοροϊδίας. Πολλοί αναρωτιόντουσαν σοβαρά τι δουλειά είχε στην ομάδα.
Είχε φτάσει μάλιστα να συζητιέται σοβαρά σενάριο δανεισμού στον Λεβαδειακό, ακόμα κι όταν είχε ήδη αρχίσει να παίρνει τα πρώτα του λεπτά. Σήμερα, η ίδια εκείνη εξέδρα που τον αμφισβητούσε, τον αποκαλεί στα σχόλια «νέο Έκι».
Ό,τι κέρδισε ο Ταμπόρδα, από τον χρόνο συμμετοχής μέχρι το χειροκρότημα, το κέρδισε μόνος του. Χωρίς χάρες, χωρίς κανείς να τον προστατέψει.
Ένα απλό μπράβο δεν φτάνει για τον Ταμπόρδα. Και δεν το λέω μόνο επειδή βγήκε αλώβητος από μια εξωπραγματικά περίεργη κατάσταση πίεσης, αλλά για τη γενικότερη στάση του μέσα στην ομάδα. Παλεύει στο γήπεδο σαν να φοράει τα πράσινα μια δεκαετία τώρα. Έχει αυτό το σπάνιο χάρισμα: μία-δυο κινήσεις του αρκούν για να τραβήξουν ολόκληρη την ομάδα μπροστά.
Δεν είναι ο φαντεζί παίκτης που θα σε κάνει να σηκώνεσαι από τη θέση σου με ντρίμπλες και τσαλιμάκια. Έχει αργές επιστροφές, το παραδεχόμαστε, αλλά βάζει κάτω το κεφάλι και κυνηγάει σαν σκυλί την κόντρα του αντιπάλου. Είναι παίκτης με τάξη, με απλότητα στις κινήσεις του, που βγάζει ουσία στο τέλος της ημέρας.
Πέρα απ’ όλα αυτά, είναι μια γνήσια ποδοσφαιρική «αλεπού». Πονηρός με την καλή σημασία της λέξης, διαβάζει το παιχνίδι σαν ανοιχτό βιβλίο και εμπιστεύεται το κεφάλι του. Έχει φτάσει σε σημείο η μπάλα να περνάει σχεδόν πάντα από τα πόδια του, να είναι μπροστά σε κάθε φάση και να αναλαμβάνει ο ίδιος όλα τα στημένα.
Το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος
Στο κυριακάτικο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, τουλάχιστον στο πρώτο μέρος, ήταν ο καλύτερος παίκτης των γηπεδούχων με διαφορά από τον δεύτερο. Κι αν θέλεις να καταλάβεις πόσο έχει αλλάξει το στάτους του, κοίτα μια λεπτομέρεια που πέρασε στα ψιλά.
Με τη σημερινή του εικόνα και την καλή πορεία της ομάδας, κανείς πια δεν θυμάται, ούτε καν αναφέρει, το χαμένο πέναλτι του Αργεντινού στο ντέρμπι του ΟΑΚΑ. Κι αυτό συμβαίνει μόνο σε έναν παίκτη: όταν έχει χτίσει δυνατό χαρακτήρα και έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου.
Αν όλη αυτή η πορεία δεν είναι μια όμορφη ιστορία ασχημόπαπου που γίνεται κύκνος, τότε τι είναι; Ο Ταμπόρδα δεν συγχώρησε ποτέ όσους τον έγραψαν από νωρίς, δεν λύγισε, και από τη λίστα των υπό παραχώρηση, σήμερα διεκδικεί ακόμα και το περιβραχιόνιο. Και το αξίζει, μέχρι την τελευταία σταγόνα.
