Παραδέχομαι ότι πριν το ματς δεν περίμενα πολλά. Σερβία εντός έδρας, στο «Ράικο Μίτιτς», σε κλίμα λέβητα, απέναντι σε μια ομάδα με ονόματα που παίζουν σε μεγάλα πρωταθλήματα.
Κι όταν στο 4ο λεπτό ο Ζίβκοβιτς — ο αρχηγός του ΠΑΟΚ, λεπτομέρεια που πονάει διπλά — έκανε το 1-0 μετά από γύρισμα του Τάντιτς, ένιωσα εκείνο το γνωστό βάρος στο στομάχι. «Πάλι τα ίδια», σκέφτηκα. Πόσες φορές δεν έχουμε δει την Εθνική να μπαίνει κοιμισμένη σε δύσκολα ματς και μετά να τα παίρνει στο κρανίο;
Αυτή τη φορά όμως κάτι ήταν διαφορετικό.
Παρά το πρώιμο γκολ, το παιχνίδι μας δεν κατέρρευσε. Αντίθετα, χτύπησε αμέσως πόρτα: δοκάρι του Καρέτσα στο 6′, ευκαιρίες του Κωστούλα, τελικές του Τζόλη και του Παυλίδη μέσα στο πρώτο ημίχρονο. Η Ελλάδα έπαιζε ποδόσφαιρο, δημιουργούσε, πίεζε, δεν φοβήθηκε ούτε το γήπεδο ούτε το όνομα του αντιπάλου. Μας έλειψε μόνο η ψυχραιμία στην τελική πάσα — γι’ αυτό και πήγαμε στα αποδυτήρια πίσω στο σκορ, αν και ποδοσφαιρικά καλύτεροι.
Στο δεύτερο μέρος ήρθε η ανταμοιβή. Στο 74′, ο Παυλίδης έστρωσε ιδανικά στον Χρήστο Τζόλη, που με αριστερό σουτ έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι και μέσα για το 1-1. Ένα γκολ που δεν ήρθε τυχαία· ήταν προϊόν επιμονής και πίστης ότι το παιχνίδι δεν είχε τελειώσει.
Και μετά, το φινάλε που θα θυμόμαστε. Σε οποιοδήποτε άλλο βράδυ, μια ισοπαλία εκτός έδρας κόντρα στη Σερβία θα ήταν παραπάνω από αποδεκτό αποτέλεσμα — «βαθμός χρυσάφι», θα λέγαμε, «ας μην το ρισκάρουμε». Τα παιδιά όμως δεν συμβιβάστηκαν. Μύρισαν αίμα — και στο 5ο λεπτό των καθυστερήσεων χτύπησαν σαν να μην είχαν τίποτα να χάσουν. Σέντρα του Τσιμίκα από αριστερά, κεφαλιά-κανόνι του Δουβίκα, 2-1. Το Βελιγράδι πάγωσε.
Με τη νίκη αυτή η Εθνική μπήκε πρώτη στον όμιλο, αφού Ολλανδία και Γερμανία έμειναν στο 1-1 μεταξύ τους — κι αυτό, όπως αναφέρθηκε, μπορεί να παίξει ρόλο και στην τοποθέτησή μας στην κλήρωση των προκριματικών του Euro 2028. Αυτό όμως που μετράει πραγματικά είναι ο τρόπος: μια ομάδα που πήγε πίσω στο σκορ νωρίς, δεν πανικοβλήθηκε, κράτησε την ψυχραιμία της και τιμώρησε τον αντίπαλο ακριβώς όταν έπρεπε.
Η Εθνική μάς χρωστούσε αρκετές δύσκολες βραδιές τα τελευταία χρόνια. Χθες, τις ξέπλυνε όλες μαζί, μέσα σε 95 λεπτά.
Τώρα το στοίχημα είναι δικό μας: να σταθούμε δίπλα της χωρίς τοξικότητα, χωρίς τα γνωστά οπαδικά αγκάθια που τόσο συχνά τη βαραίνουν παραπάνω κι από κάθε αντίπαλο. Το ταξίδι στο Nations League μόλις ξεκίνησε. Κι αν κρίνουμε από το Βελιγράδι, αυτή η ομάδα έχει κάτι να μας δείξει.
