Μπορεί στα τηλεοπτικά πάνελ τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛ.Α.Σ. να σφάζονται στην ποδιά της Κεντροαριστεράς για το ποιος είναι ο «αυθεντικός» αντίπαλος του Μητσοτάκη, αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες της Χαριλάου Τρικούπη και της Λεωφόρου Αμαλίας επικρατεί η ίδια ακριβώς παγωμάρα. Νίκος Ανδρουλάκης και Αλέξης Τσίπρας μπορεί να μην ανταλλάσσουν ούτε «καλημέρα», μοιράζονται όμως έναν κοινό, βαθύτατο πονοκέφαλο στον δρόμο προς τις κάλπες. Και όπως φαίνεται, παυσίπονο δεν υπάρχει.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όπως τα ψιθυρίζουν στην πολιτική πιάτσα (και τα καταγράφει εύστοχα η στήλη «Big Mouth»). Με τον κατακερματισμό που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, η σκληρή πραγματικότητα για τα δύο κόμματα είναι μία: στις περισσότερες εκλογικές περιφέρειες της χώρας –αν εξαιρέσουμε τις πολύ μεγάλες– ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ. θα βγάλουν το πολύ μία έδρα. Κι αυτή, αν τη βγάλουν.
Το ακόμα καλύτερο; Αυτή η μοναδική έδρα είναι σχεδόν παντού «καπαρωμένη» εκ των προτέρων από τους ήδη υπάρχοντες βουλευτές ή τα βαριά ονόματα. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι οι σοβαροί υποψήφιοι –αυτοί ντε, που έχουν βιογραφικό, κοινωνική γείωση και, ας μην κρυβόμαστε μεταξύ μας, το πορτοφόλι για να χρηματοδοτήσουν μια αξιοπρεπή προεκλογική καμπάνια– κάνουν πίσω.
Γιατί να ρίξει κάποιος ζεστό χρήμα και προσωπικό τρέξιμο, όταν ξέρει από τα αποδυτήρια ότι πάει απλώς για να κουβαλήσει νερό στον «σίγουρο» πρώτο; Κάπως έτσι, οι επιτροπές ψηφοδελτίων κινδυνεύουν να ξεμείνουν με τους λεγόμενους «χομπίστες» της πολιτικής. Ανθρώπους δηλαδή που απλώς θέλουν να δουν το όνομά τους τυπωμένο στο χαρτί για το ψώνιο τους, χωρίς να προσφέρουν απολύτως τίποτα στη δυναμική του κόμματος.
Η κολλημένη βελόνα και οι μοναχικοί περίπατοι στο Παρίσι
Και να ’ταν μόνο τα ψηφοδέλτια; Τα μαντάτα από τις κυλιόμενες μετρήσεις που τρέχουν αυτές τις μέρες προκαλούν ακόμα μεγαλύτερη κατήφεια. Την ώρα που η Νέα Δημοκρατία έχει «κατσικωθεί» γύρω στο 30% στην εκτίμηση ψήφου, στην αντιπολίτευση ψάχνουν να βρουν τι φταίει.
Στην ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, αντί για εκτόξευση, βλέπουν νέες διαρροές. Ούτε η ξαφνική «αριστερή στροφή» του πρώην πρωθυπουργού συγκίνησε τα πλήθη, ούτε βέβαια οι μοναχικές του βόλτες ανάμεσα στους διαδηλωτές στο Παρίσι έσωσαν την παρτίδα. Αν προσθέσει κανείς και την εικόνα από τις πρόσφατες πανελλαδικές συγκεντρώσεις του κόμματος, ο απολογισμός δεν είναι απλώς φτωχός, είναι επιεικώς αποκαρδιωτικός.
Από την άλλη, στη Χαριλάου Τρικούπη δεν ανοίγουν και σαμπάνιες. Μετά από εκείνο το ανεπαίσθητο «τσίμπημα» προς τα πάνω τους προηγούμενους μήνες, η περιβόητη δημοσκοπική βελόνα του ΠΑΣΟΚ φαίνεται πως κόλλησε ξανά στο ίδιο σημείο, αρνούμενη πεισματικά να δείξει τροχιά εξουσίας.
Καβγάς για το… αργυρό μετάλλιο
Κάπως έτσι, φτάνουμε στο απόλυτο πολιτικό παράδοξο. Η δημοσκοπική στασιμότητα αναγκάζει Τσίπρα και Ανδρουλάκη να αναλώνονται σε έναν αέναο, κουραστικό καβγά για το ποιος θα κόψει δεύτερος το νήμα.
Μόνο που αυτή η μίζερη μάχη για το «αργυρό μετάλλιο» έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα: διώχνει τους αναποφάσιστους. Οι ψηφοφόροι που ψάχνουν εναλλακτική βλέπουν δύο κόμματα χωρίς καμία προοπτική διακυβέρνησης και χωρίς ίχνος διάθεσης για συνεννόηση, να τσακώνονται απλώς για το ποιος θα είναι ο καλύτερος… ηττημένος της βραδιάς των εκλογών.
