Η σημερινή μας κατάσταση, δεν είναι τίποτε άλλο από τη χρεοκοπία της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας που άρχισε το 1974 και συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.
Μια χρεοκοπία, όχι μόνο οικονομική, αλλά χρεοκοπία σε όλους τους τομείς, με κεντρικό άξονα φυσικά το ακατάλληλο Σύνταγμα της χώρας. Μιλάμε δηλαδή για κανονική παρακμή. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα πολλοί ήταν οι υπεύθυνοι πολιτικοί για τις σημερινές εξελίξεις. Όμως υπάρχουν κάποιοι που είναι ιδιαίτερα πολιτικά υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Αυτοί, κατά τη γνώμη μας είναι:
1)Σημίτης, γιατί μπήκαμε στο ευρώ χωρίς
να έχουμε κατάλληλες οικονομικές υποδομές και με διαδικασίες αδιαφανείς.
2) Καραμανλής Β΄, γιατί: 1) υπερχρέωσε το δημόσιο και 2) αντί να καθίσει και να λάβει έγκαιρα τα αναγκαία μέτρα, όταν ακόμα ήμασταν αξιολογημένοι ΑΑ,έφυγε για να μην φορτωθεί πολιτικό κόστος.
3) Παπανδρέου Γ΄, γιατί: 1) γύριζε παντού και κατηγορούσε την Ελλάδα ως μια διεφθαρμένη χώρα και ως Τιτανικό που βυθίζεται, 2) αντί να αφήσει να καταρρεύσουν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες έβαλε την Ελλάδα στα μνημόνια κάτω από την επικυριαρχία των δανειστών, 3) έφερε το ΔΝΤ και 4) έβαλε τα ελληνικά ομόλογα στο αγγλικό δίκαιο και τις σχετικές διαφορές στο ευρωπαϊκό δικαστήριο.
4) Παπαδήμος, Παπανδρέου Γ’, Βενιζέλος, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, γιατί: 1) κούρεψαν με το PSI όλα τα ομόλογα ελληνικών συμφερόντων, 2) μετέτρεψαν τα ομόλογα προς ιδιώτες τραπεζίτες σε διακρατικά χρέη και έτσι έβαλαν τον ελληνικό λαό δούλο σε άλλους λαούς.
5) Τσίπρας, Καμμένος, γιατί: 1) παραβίασαν το «ΟΧΙ» του λαού στο δημοψήφισμα, 2) εκχώρησαν πλήρως την εθνική κυριαρχία υπογράφοντας τοτρίτο μνημόνιο, σύμφωνα με το οποίο δεν μπορεί πλέον η βουλή να αποφασίζει κυρίαρχα, αν δεν συμφωνούν οι δανειστές.
6) Λαφαζάνης, Κωνσταντοπούλου κ.λ.π., γιατί, ενώ μπορούσαν τότε, δεν έριξαν τον Τσίπρα πριν ακόμα υπογράψει το τρίτο μνημόνιο.
Όπως βλέπουμε όλοι, θα μπορούσαν να εφαρμοστούν διορθωτικά μέτρα, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνουν όλες οι πιο πάνω καταστροφές. Όμως όλοι αυτοί προτίμησαν να βάλουν τον ελληνικό λαό κάτω από την κυριαρχία των δανειστών, προκειμένου να μην φορτωθούν πολιτικό κόστος και να συνεχίσουν τις πολιτικές τους καρριέρες.
