Ειλικρινά, δεν μπορούμε να σκεφτούμε πόσες φορές έχουμε πει στο παιδί μας «Σταμάτα να κλαις».
Μία απλή φράση που συνήθως δεν έχει το αναμενόμενο και επιθυμητό αποτέλεσμα αλλά πυροδοτεί νέο κύμα αναφιλητών.
Το κλάμα όμως είναι ένας τρόπος για τα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Λέγοντάς τους «σταμάτα να κλαις» στέλνουμε το μήνυμα ότι τα συναισθήματά τους δεν είναι σημαντικά αλλά ανόητα και ενοχλητικά.
Αν θέλουμε τα παιδιά μας να μάθουν πώς να ελέγχουν τα συναισθήματά τους και να μας εμπιστεύονται για τα προβλήματα και για όλα όσα νοιώθουν, τότε δεν μπορούμε να είμαστε απορριπτικοί. Την επόμενη φορά που το παιδί σας θα βάλει τα κλάματα και δεν θα είναι από κούραση, δοκιμάστε να το προσεγγίσετε διαφορετικά και αντί για το “Σταμάτα να κλαις”, δοκιμάστε μία από τις εξής φράσεις:
1.Δεν πειράζει που είσαι λυπημένος –η
2.Ξέρω ότι σου είναι δύσκολο αυτό που περνάς
3. Είμαι εδώ, δίπλα σου
4. Πες μου, τι σε απασχολεί
5. Σε ακούω
6. Αυτό ήταν πραγματικά τρομερό
7.Θα σε βοηθήσω να το ξεπεράσεις
8.Είμαι μαζί σου και έχω όλη την καλή διάθεση να σε βοηθήσω
9. Καταλαβαίνω ότι θέλεις να μείνεις μόνος -η σου. Θα είμαι εδώ για τη στιγμή που θα με χρειαστείς
10.Το ξέρω ότι δεν είναι δίκαιο, αλλά…
Μην χρησιμοποιείτε την ενσυναίσθηση ως μια τεχνική για να σταματήσει τελικά το κλάμα. Δεν είναι αυτός ο στόχος! Ο στόχος είναι να βοηθήσετε το παιδί σας να ακούσει, να κατανοήσει και να νοιώσει ότι το στηρίζετε. Αυτό μπορεί να πάρει λίγο χρόνο, ειδικά αν τα συναισθήματά του έχουν απορριφθεί στο παρελθόν.
Η ενσυναίσθηση δεν είναι μια τεχνική για τον έλεγχο αλλά ένας τρόπος για να καταλάβετε πώς μπορεί να αισθάνεται το παιδί σας για να το βοηθήσετε.
