Η Beth Hall από το Κέιμπριτζ της Αγγλίας ζούσε επί αρκετά χρόνια καταναλώνοντας μόλις 10 θερμίδες την ημέρα.
Θύμα εκφοβισμού στα εφηβικά της χρόνια, η νεαρή ξεκίνησε στην ηλικία των 16 αυστηρή δίαιτα για να χάσει βάρος. Ζούσε μόνο με τσάι και καφέ. Αποφασισμένη να χάσει τα περιττά κιλά πάθη θυσία, μπορεί να περνούσε έως και τρεις ημέρες χωρίς να βάλει τίποτα στο στόμα της.
Σήμερα, σε ηλικία 24 ετών, μοιράζεται τη συγκλονιστική της ιστορία και εξηγεί πώς κατάφερε να νικήσει την ανορεξία.
Με τον αυστηρό περιορισμό θερμίδων που επέβαλε στον εαυτό της, η Beth έφτασε να ζυγίζει λιγότερο από 30 κιλά (αριστερά). Σήμερα, έχει καταφέρει να πάρει βάρος (δεξιά).
Προκειμένου να αντιμετωπίσει τη σοβαρή διατροφική διαταραχή, η νεαρή εισήχθη σε κλινική και έχει καταφέρει πλέον να ανακάμψει πλήρως.
«Δεν είχε σημασία πόσα κιλά είχα χάσει», δηλώνει η ίδια, «έβλεπα πάντα ένα χοντρό γουρούνι όταν κοιτούσα στον καθρέφτη». «Δεν έτρωγα μεσημεριανό στο σχολείο και όταν η μητέρα μου διεγνώσθη με καρκίνο του δέρματος, το 2008, μπορούσα να κρύβω τις διατροφικές μου συνήθειες, αφού εκείνη βρισκόταν στο νοσοκομείο για θεραπεία.» Η νεαρή παραδεχόταν ότι δεν έτρωγε τίποτε επί μέρες όμως επέμενε ότι δεν της συμβαίνει κάτι ανησυχητικό.
Η Beth αναγκάστηκε να παρατήσει το πανεπιστήμιο το 2009, αφού δεν ήταν πλέον σε θέση να αποδώσει. «Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτε άλλο πέραν του φαγητού, η ασθένεια ήταν εκτός ελέγχου και αδυνάτιζα όλο και περισσότερο μέρα με τη μέρα.»
Το 2011, εκδήλωσε λοίμωξη στο νεφρό και οι γιατροί την προειδοποίησαν ότι βάζει πλέον σε κίνδυνο τη ζωή της στερώντας από τον οργανισμό της το φαγητό. Τότε ήταν που κατάλαβε πια ότι χρειάζεται βοήθεια και εισήχθη στην κλινική. Με τη φροντίδα του προσωπικού της κλινικής και με ημερήσιες συνεδρίες group therapy, η Beth κατάφερε να ανακάμψει και τέσσερις μήνες μετά ήταν έτοιμη να επιστρέψει στο σπίτι της.
Υποτροπίασε ένα χρόνο πριν και δηλώνει πως ξέρει ότι η νόσος θα είναι πάντα εκεί, όμως πλέον είναι σε θέση να τη διαχειριστεί.
«Ελπίζω να διαβάσουν την ιστορία μου και άλλα κορίτσια και να βρουν ελπίδα από όλα όσα έχω καταφέρει», δηλώνει. «Πάντα υπάρχει διαθέσιμη βοήθεια για να στραφεί κάποιος και, όσο απομονωμένος κι αν νιώθει, τα πράγματα πάντα καλυτερεύουν και η διατροφική διαταραχή μπορεί να ξεπεραστεί».
