Αυθυποβολή
Μπορεί να σας ξαφνιάσει το γεγονός, για την ύπνωση πάντως δεν είναι απαραίτητος ο υπνωτιστής: το μόνο που χρειάζεται είναι ένα δεκτικό υποκείμενο και η κατάλληλη γνώση! Η διαδικασία της αυθυποβολής μπορεί να ρίξει τον έμπειρο στις υπνωτιστικές τεχνικές άνθρωπο σε κατάσταση αυτο-ύπνωσης, επιτρέποντάς του να παρακάμψει τη συνείδηση και να έρθει σε επαφή με τα καλά κρυμμένα μυστικά της ασύνειδης απώθησής τους στον «σκοτεινό» ψυχικό τόπο. Μέθοδοι για την αυτο-ύπνωση υπάρχουν μάλιστα πολλές…
Υπνωτιστικές τεχνικές
Πολυάριθμες πρακτικές κυκλοφορούν για να περιέλθει το υποκείμενο σε κατάσταση ύπνωσης και όλες εξαρτώνται από τον βαθμό δεκτικότητάς του στην ίδια τη διαδικασία. Ο σκοπός είναι πάντα η διευκόλυνση της μεταβατικής περιόδου, μέχρι να επιτευχθεί η πολυπόθητη ψυχική κατάσταση, γεγονός που δεν έχει βέβαια χρονικό προσδιορισμό. Στη σκηνική ύπνωση που συνηθίζουμε να βλέπουμε στο σινεμά, για παράδειγμα, ο υπνωτιστής κοιμίζει μια σειρά από υποκείμενα στο φτερό, με το ακαριαίο της μεθόδου του να διασφαλίζεται φυσικά από την προσεκτική επιλογή ιδιαίτερα δεκτικών υποκειμένων…
Μνήμη
Και πάλι, η συνήθης αναπαράσταση που έχουμε για την ύπνωση θέλει τον άνθρωπο να ξεχνά τα πάντα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της ύπνωσης με το που ανακτά τη συνείδησή του. Αυτό μπορεί να είναι αληθές, υπό την αίρεση βέβαια ότι ο σκοπός της ύπνωσης ήταν για να ξεχάσει κάτι το υποκείμενο, με τη ρητή αναφορά του υπνωτιστή να είναι τελείως απαραίτητη. Έχει λοιπόν βρεθεί ότι οι υπνωτιστικές αυτές μνήμες μπορούν εύκολα να ανακληθούν κατόπιν, παρά τις προσπάθειες του συνειδητού να τις κρατήσει απωθημένες στις εσχατιές του ασυνειδήτου. Όταν μάλιστα ο σκοπός της ύπνωσης είναι ακριβώς αυτή η συνδιαλλαγή με τις μνήμες, τότε το υποκείμενο δεν τα ξεχνά όλα όταν ξυπνήσει…
Ιστορική χρήση
Γενικευμένη χρήση της υπνωτιστικής τεχνικής συναντάμε στις αρχές του 19ου αιώνα, ως τρόπο αναισθησίας: την ονόμασαν υπνοαναισθησία και χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε κλινικές πράξεις. Η ιστορία της ύπνωσης πηγαίνει βέβαια πολύ παλιότερα, με τις πρώτες αναφορές της να χρονολογούνται 3.000 χρόνια πριν: οι αρχαίοι Αιγύπτιοι φέρονται να τη χρησιμοποίησαν πρώτοι, την ίδια ώρα που συναντάμε μαρτυρίες και στην αρχαία ελληνική κοινωνία…
Περιπέτειες αναγνώρισης
Παρά το γεγονός ότι ο Φρόιντ τη χρησιμοποιούσε ως τεχνική αποκάλυψης των σκοτεινών διεργασιών της ψυχής ήδη από τη δεκαετία του ’20, ήταν στη δεκαετία του ’50 όταν η ύπνωση αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από επιστημονικό φορέα: ο έγκριτος οργανισμός American Medical Association αποφάσισε να εγκρίνει τη χρήση της τόσο για αμιγώς ιατρικές όσο και καθαρά ψυχολογικές εφαρμογές. Τρεις δεκαετίες βέβαια αργότερα, κάπου στο ’80, ο AMA απέσυρε την υποστήριξή του στην ύπνωση, παύοντας να τη θεωρεί πια έγκυρο ιατρικό εργαλείο. Η τύχη της ύπνωσης ως αναγνωρισμένης επιστημονικής διαδικασίας περνά μέχρι και σήμερα τη δική της περιπέτεια…Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
