Σε ποινή κάθειρξης δις ισόβια και 7 έτη καταδικάστηκε από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης 45χρονος που περιέλουσε με βενζίνη τον 87χρονο πατέρα του και τον έκαψε ζωντανό, ενώ από τη φωτιά που προκάλεσε, υπέστη σοβαρά εγκαύματα η 81 ετών μητέρα του, η οποία κατέληξε έναν μήνα αργότερα κατά τη νοσηλεία της στο νοσοκομείο.
Η οικογενειακή τραγωδία συνέβη πέρυσι, ανήμερα του Πάσχα, στο διαμέρισμα όπου ζούσε ο δράστης με τους γονείς του και τον 46χρονο αδελφό του, επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας, στη Θεσσαλονίκη. Το δικαστήριο τον έκρινε ομόφωνα ένοχο για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως, κατά συρροή, και εμπρησμό, χωρίς να τού αναγνωρίσει κανένα ελαφρυντικό.
Την ενοχή του για τις παραπάνω πράξεις είχε ζητήσει προηγουμένως και η εισαγγελέας της έδρας, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης ότι το έγκλημα τελέστηκε σε βρασμό ψυχικής ορμής και περί έλλειψης ικανότητας προς καταλογισμό ή μειωμένης ικανότητας (λόγω των ψυχικών διαταραχών που διέγνωσαν οι γιατροί εξετάζοντάς τον στο πλαίσιο πραγματογνωμοσύνης). «Είχε πλήρη συνείδηση και ικανότητα να αντιληφθεί τις συνέπειες της πράξης του, ενεργώντας με δόλο, γνώση και θέληση», ανέφερε η εισαγγελέας, κατά την αγόρευσή της.
Απολογούμενος στο δικαστήριο, ο 45χρονος περιέγραψε ως προβληματική -διαχρονικά- τη σχέση με τον πατέρα του, συνταξιούχο στρατιωτικό, τον οποίο χαρακτήρισε απόμακρο, με απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι στον ίδιο και τον αδελφό του. «Δεν είχαμε επαφή, ήταν αδιάφορος. Μού μιλούσε υποτιμητικά και δεν υποστήριζε τα θέλω μου», είπε και πρόσθεσε πως «τον φοβόμασταν».
Σημείωσε δε, ότι το τελευταίο διάστημα ο 87χρονος είχε καθηλωθεί στο κρεβάτι λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε. Καθώς η μητέρα του είχε επίσης θέματα με την υγεία της, ο 45χρονος είχε αναλάβει τη φροντίδα του ηλικιωμένου άνδρα. «Εγώ τον φρόντιζα, τον τάιζα και ψώνιζα για το σπίτι», υποστήριξε.
Κληθείς να περιγράψει όσα συνέβησαν το πρωινό της Πασχαλιάς του 2020, ανέφερε ότι προκλήθηκε καβγάς μεταξύ τους για ασήμαντη αφορμή (σ.σ. θέμα καθαριότητας). «Η απαξίωσή του με εξόργισε. Τον πάτησα με το πόδι στο λαιμό. Εκείνος είπε: «ευχαριστώ παιδί μου». Το εισέπραξα ως ειρωνεία. Θόλωσα. Πήγα στο ντουλαπάκι και πήρα το μπουκάλι με τη βενζίνη […] Φώναζε, «καίγομαι» […] Καθόμουν και τον κοιτούσα. Ήμουν τόσο θολωμένος που δεν σκέφτηκα να βοηθήσω. Πήγα και ειδοποίησα τον αδελφό μου που κοιμόταν εκείνη την ώρα για να κάνει κάτι […] Έχω μετανιώσει», ανέφερε, αρθρώνοντας αργό λόγο.
