Ο Μανώλης Δουρής
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1994, ο Μανώλης Δουρής προσέρχεται στο Α.Τ. της Ερμιόνης και δηλώνει την εξαφάνιση του του 6χρονου γιου του Νίκου. Η τηλεόραση βάζει την αγωνία σε όλα τα ρεβεγιόν της χώρας, ενώ η πρώτη μέρα του 1994 βρίσκει τους τηλεθεατές σε πένθος, καθώς ο πατέρας βρίσκει νεκρό το παιδί σε έναν μαντρότοιχο πίσω από το σπίτι της οικογένειας. Ο μικρός Νίκος ήταν κακοποιημένος σεξουαλικά.
Τα κανάλια στέλνουν τα συνεργεία τους στην Ερμιόνη ώσπου να εξιχνιαστεί το έγκλημα, οι γονείς δεν αφήνουν τα παιδιά τους να κυκλοφορούν μόνα στους δρόμους, ενώ ο Δουρής πέφτει σε απανωτές αντιφάσεις στις καταθέσεις του. Με τα πολλά, ομολογεί ότι βίασε και σκότωσε το παιδί του. Η ατάκα που έκοψε τα πόδια του πλήθους: “Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας στη θέση μου μπορεί να έκανε το ίδιο”.
Η λαϊκή οργή για τον Δουρή είναι τόσο διάχυτη που ακόμα και άλλοι φυλακισμένοι του επιτίθενται σε κλούβες, στη φυλακή, σε κάθε ευκαιρία. Κανείς δεν συγχωρεί έναν πατέρα που βίασε και σκότωσε το παιδί του.
Όταν ξεκινάει η δίκη, ο Μανώλης Δουρής αρνείται την ενοχή του και κατονομάζει τη σύζυγο του και τον εραστή της ως δράστες. Ο Δουρής δεν ζητά πια από τους αστυνομικούς να τον βασανίζουν μέχρι να πεθάνει.
Σύμφωνα με δηλώσεις του καθηγητή Εγκληματολογίας Γιάννη Πανούση στην ‘Ελευθεροτυπία’ (σ.σ. θα τον συναντούσα αργότερα ως φοιτητής στο τμήμα ΕΜΜΕ του Καποδιστριακού, αλλά δεν θα τον ρωτούσα σχετικά), “η πραγματογνωμοσύνη των εγκληματολογικών εργαστηρίων θέτει εν αμφιβόλω την ταυτότητα του δολοφόνου του παιδιού. Μπορεί να είναι άλλος ο βιαστής και άλλος ο δολοφόνος”.
Ο Δουρής δεν έπεισε, καταδικάστηκε σε ισόβια και στις 25 Φεβρουαρίου 1996 αυτοκτόνησε με ένα καλώδιο τηλεόρασης που είχε κρύψει στα ρούχα του στις εξωτερικές τουαλέτες των φυλακών Τρίπολης.
Η ‘φαρμακούλα’ Μαρία Σαμπανιώτη
“Μου έκανε εντύπωση που το χρώμα του ψωμιού ήταν μπλε και φούσκωσε πάρα πολύ. Ήθελε να μας δηλητηριάσει γιατί δεν θέλαμε την κόρη της για νύφη”, δήλωνε η Ελένη Μουστοπούλου στο δικαστήριο, κατά τη διάρκεια της δίκης της Μαρίας Σαμπανιώτη, η οποία πρόσφερε ζύμη για τηγανόψωμα, ποτισμένη με παραθείο σε δυο γειτόνισσες. Η μία ήταν η Ελένη Μουστοπούλου, η άλλη ήταν η Ειρήνη Κληματσά.
Το φονικό ‘δώρο’ της Σαμπανιώτη οδήγησε σε 7 δηλητηριάσεις, οι 3 εκ των οποίων είχαν τραγικό τέλος. Σύμφωνα με τις αστυνομικές έρευνες, η ‘φόνισσα με τα τηγανόψωμα’ (όπως οργίασαν οι εφημερίδες της εποχής) ήθελε να εκδικηθεί τις δύο οικογένειες, γιατί ήθελε να παντρέψει την κόρη της με τους γιους των Μουστοπούλου και Κληματσά και εκείνες αρνήθηκαν.
Το προσωνύμιο ‘φαρμακούλα’ κατοχυρώθηκε ήδη από την πρώτη δίκη της υπόθεσης, όταν το ακροατήριο άρχισε να τη φωνάζει έτσι με το που μπήκε στην αίθουσα του δικαστηρίου. Με ψήφους 6-1, η Σαμπανιώτη κρίθηκε ένοχη και καταδικάστηκε σε τρεις φορές ισόβια και επιπλέον 25 χρόνια κάθειρξη για τέσσερις απόπειρες ανθρωποκτονιών.
Εδώ και δύο χρόνια, η Μαρία Σαμπανιώτη έχει αποφυλακιστεί μετά από 19 χρόνια κάθειρξης. Λίγες μέρες μετά την αποφυλάκιση, μίλησε στο Πρώτο Θέμα και υποστήριξε ξανά ότι κάποιος πότισε τη ζύμη με δηλητήριο ενώ έλειπε από το σπίτι.
Στην ερώτηση αν τη φοβούνταν οι κρατούμενες στις γυναικείες φυλακές του Κορυδαλλού, η ίδια απάντησε: “Α πα πα πα! Ποια να φοβηθεί εμένα; Εγώ όταν ήμουν καλά, τους μαγείρευα εκεί πέρα. Εμένα όχι μόνο δεν με φοβούνταν, αλλά έτρωγαν από το φαγητό μου. Ακόμα και αντίδωρο από την εκκλησία να έπαιρνα, μου το ζητούσαν και εκείνο. Οτιδήποτε”.
Να προσέχεις το μπλε ψωμί λοιπόν. Και το παραφουσκωμένο. Ή μην ξαναφάς ψωμί τέλος πάντων. Δεν ξέρω, ό,τι νομίζεις.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
