Άγιε Βασίλη, στηρίζω όλες τις ελπίδες μου σε εσένα προκειμένου να στείλεις φέτος λιγότερα φωτάκια που αναβοσβήνουν στα δέντρα, στους δρόμους και στα τζάκια των ανθρώπων. Να ανάψεις φωτιές στις ψυχές τους, να τους ζεστάνεις μήπως χαρίσουν λίγη από τη φλόγα τους σε ανθρώπους που κρυώνουν και μέσα κι έξω.
Στη χώρα του φωτός, κατά πολλούς την ομορφότερη χώρα του κόσμου τα τελευταία χρόνια, που σαν να την μούντζωσαν και όλα ανάποδα μας πάνε. Οικονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά. Μοιάζουν τα πράγματα να μην πηγαίνουν τόσο καλά. Όλοι μισούν όλους και όλοι βλέπουν εχθρούς τους άλλους.
Άγιε Βασίλη, αντί για αλογάκια και τρενάκια στα μεγάλα και μικρά παιδάκια που έχουν τόσα δωράκια όλο το χρόνο, αγοράζοντάς τα μόνα τους συνήθως, τουλάχιστον οι έχοντες, στείλε τους μια πιο βαθιά αίσθηση της αλληλεγγύης, της συμπάθειας και της αγάπης για τους άλλους.
Στείλε τους μια μάσκα που να μοιάζει πιο ανθρώπινη όταν σε κοιτάζουν και να μην τρομάζει τις ψυχές με το δηλητήριο στο βλέμμα. Αυτό το δηλητήριο στις μέρες μας ξεχειλίζει και βρωμίζει ό,τι καλύτερο παράγει ο άνθρωπος με το θεϊκό ταλέντο, που έφτιαξε πολιτισμούς και τέχνες, στόλισε ναούς και σκέφτηκε την ελπίδα για το μέλλον.
Τα φώτα Άγιε Βασίλη πολλές φορές κρύβουν τα σκοτάδια της ψυχής μας, θαμπώνοντας το βλέμμα της διαύγειας που είναι απαραίτητο για να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά από τη συνήθεια, πως όλα είναι καλώς καμωμένα και πως εμείς είμαστε καλά.
Αυτά τα φώτα θολώνουν τη σκέψη και σε μεθάνε με μια έπαρση σχεδόν θεϊκή, έτσι που να δικαιολογείς το φόνο, την απάτη, τον πόλεμο, την προσφυγιά και να σιχαίνεσαι τη φτώχια των άλλων σαν λέπρα και σαν ασθένεια.
Αυτά τα ειδικά φώτα των Χριστουγέννων σε κάνουν να νομίζεις, πως μόνο οι καλοντυμένοι είναι άνθρωποι και όλοι οι άλλοι αρειανοί κι ανύπαρκτοι.
Θυμάμαι ένα διάλογο μιας μαύρης φεμινίστριας με μια λευκή, όπου η μαύρη υποστήριζε πως η θέση της μαύρης γυναίκας στην κοινωνία της ισότητας των φύλων δεν είναι ίδια και δεν θα γίνει και ποτέ, αφού η λευκή γυναίκα στον καθρέφτη της έβλεπε μια λευκή γυναίκα ενώ η μαύρη μια μαύρη.
Κάπως έτσι γίνεται και με τη φτώχια, τη μισαλλοδοξία, τη ματαιοδοξία και την απληστία των ανθρώπων. Μόνο που γίνεται με ‘’παραμορφωτικό καθρέφτη’’, γιατί οι άνθρωποι οι ‘’χορτάτοι’’, οι καλοντυμένοι και οι κάτοικοι της ομορφότερης χώρας του κόσμου δε βλέπουν στον καθρέφτη τους καμιά μαυρίλα, μόνο λευκές κι όμορφες επιδερμίδες με ωραία ρούχα και αθώα βλέμματα.
Φακούς Άγιε Βασίλη να στείλεις φέτος, να δουν οι άνθρωποι τους άλλους σαν ανθρώπους και όχι σαν παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Να αγαπήσουν τα φώτα εντός τους και όχι τα χριστουγεννιάτικα, που λάμπουν μεν, αλλά δε ζεσταίνουν τις ανθρώπινες ψυχές.
Σβήσε τα φώτα των Χριστουγέννων κι άναψε τα ανθρωπινά να καούν τα σκουπίδια που όλοι κουβαλούμε μέσα μας και να ανάψουμε τον καλύτερό μας εαυτό, που θα λάμπει χωρίς να γυαλίζει, γιατί απλά θα φωτίζει.
-Charles Bukowski- Από μια ιδέα της φίλης Άννας κι ένα κείμενο του Benedict Cumberbatch.
