Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι η αλληλεπίδραση με τα παιδιά τους, είτε αν είναι να τους διαβάσουν μια ιστορία λίγο πριν τα βάλουν για ύπνο, είτε με τη θέσπιση του οικογενειακού γεύματος κάθε βράδυ, έχει κάποια θετική επιρροή στην ευφυία τους αργότερα στη ζωή.
Αλλά μια νέα έρευνα από το πανεπιστήμιο Florida State δείχνει ότι αυτό δεν ισχύει και πως η νοημοσύνη των παιδιών όταν μεγαλώσουν εξαρτάται περισσότερο από γενετικούς λόγους.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας, καθηγητή Kevin Beaver, και την ερευνητική του ομάδα, η σχέση μεταξύ της άσκησης του γονικού ρόλου και της νοημοσύνης των παιδιών είναι αμφιλεγόμενη. Μερικές μελέτες υποστηρίζουν ότι η γονική συμπεριφορά προς τα παιδιά μπορεί να επηρεάσει το πόσο έξυπνα θα είναι όταν ενηλικιωθούν. Αλλά ο Beaver υποστηρίζει ότι αυτή η υπόθεση είναι λανθασμένη, διότι τέτοιες μελέτες δεν λαμβάνουν υπόψη το ρόλο της γενετικής μετάδοσης.
Με αυτό κατά νου, οι ερευνητές στο πανεπιστήμιο της Florida αποφάσισαν να μελετήσουν τη σχέση μεταξύ της γονικής συμπεριφοράς και της νοημοσύνης του παιδιού αργότερα στη ζωή με ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα νεαρών ατόμων, τα οποία συμμετείχαν σε μια ευρεία μακροχρόνια εθνική έρευνα στις ΗΠΑ για την υγεία των εφήβων.
Οι επιστήμονες εξέτασαν τα αποτελέσματα των συμμετεχόντων εφήβων σε τεστ νοημοσύνης (IQ), τα οποία έκαναν σε δύο χρονικές περιόδους όταν ήταν στο σχολείο: σε επίπεδο δημοτικού και αργότερα σε επίπεδο λυκείου. Επίσης επανέλαβαν τη διαδικασία και όταν το κάθε παιδί ήταν ηλικίας 18-26 ετών.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η επιρροή της γονικής συμπεριφοράς στη νοημοσύνη των παιδιών τόσο κατά την εφηβεία, όσο και όταν αυτά είναι πλέον ενήλικα, είναι “ελάχιστη έως αμελητέα”.
Μάλιστα σε ειδικές έρευνες που έγιναν σε δίδυμα παιδιά (μονοζυγωτικά) επίσης δεν αποδείχτηκε καμία επιρροή της γονικής συμπεριφοράς στην ευφυία τους.
Ο καθηγητής Beaver και οι συνεργάτες του, ωστόσο, επισημαίνουν ότι τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας ΔΕΝ σημαίνουν ότι οι γονείς δεν θα πρέπει να αλληλεπιδρούν με τα παιδιά τους.
Αλλά ο τρόπος που γονέας και παιδί συνδέονται σε επίπεδο καθημερινής επαφής και αλληλεπίδρασης δεν πρόκειται να έχει μια “ανιχνεύσιμη” επίδραση στο IQ των παιδιών, με δεδομένο ότι η ανατροφή τους γίνεται μέσα σε φυσιολογικά όρια.
