Αν έχετε κλείσει ήδη εισιτήρια για διακοπές ή σκέφτεστε να το κάνετε, καλό είναι να έχετε το νου σας στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Κι αυτό γιατί ένας “λαιμός” στη θάλασσα, που οι περισσότεροι δεν είχαμε ακουστά μέχρι χθες, μπορεί να μας βάλει… στοπ στις πτήσεις ή να τις κάνει απλησίαστα ακριβές.
Ο λόγος για τα Στενά του Ορμούζ. Εκεί περνάει σχεδόν το 20% του πετρελαίου όλου του πλανήτη. Εδώ και ενάμιση μήνα περίπου, το Ιράν το έχει κλείσει και ζητάει λύτρα μέχρι και 2 εκατομμύρια δολάρια από κάθε πλοίο για να περάσει, αλλιώς… βλέπουμε.
Το Διεθνές Συμβούλιο Αεροδρομίων (ACI) –που εκπροσωπεί πάνω από 600 αεροδρόμια– έστειλε μια επιστολή-καμπανάκι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τα λέει έξω από τα δόντια.
Αν δεν ανοίξει το πέρασμα μέσα στις επόμενες τρεις εβδομάδες, η έλλειψη κηροζίνης στα ευρωπαϊκά αεροδρόμια θα είναι πια γεγονός. Και μιλάμε για έλλειψη συστημική, όχι μια απλή αναστάτωση.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αναμπουμπούλα έρχεται ακριβώς τη στιγμή που ετοιμαζόμαστε να μπούμε στην καρδιά του καλοκαιριού. Τα αποθέματα κηροζίνης έχουν ήδη αρχίσει να στερεύουν. Οι προμηθευτές δεν μπορούν να υπογράψουν ότι θα έχουν φορτία να δώσουν μέσα στον Μάιο. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό για αεροδρόμια που περιμένουν χιλιάδες τουρίστες.
Ο επικεφαλής της Ryanair, ο Μάικλ Ο’Λίρι, δεν το μάσησε κι αυτός. Είπε καθαρά πως αν συνεχιστεί ο πόλεμος, κινδυνεύουμε με “διαταραχές στην Ευρώπη Μάιο και Ιούνιο”, και ότι ίσως το 20 με 25% των προμηθειών της εταιρείας του να μείνει στον… αέρα.
Ακριβότερα εισιτήρια; Το λογικό κι αναμενόμενο
Οι αναλυτές προειδοποιούν πως ό,τι συμβαίνει με το πετρέλαιο θέρμανσης ή τη βενζίνη στο αμάξι, συμβαίνει πολύ πιο γρήγορα στα αεροπορικά. Το κόστος των καυσίμων των αεροσκαφών έχει ήδη υπερδιπλασιαστεί από τότε που ξεκίνησε η σύρραξη. Και η Σουζάνα Στρίτερ, από την Wealth Club, ξεκαθαρίζει ότι αυτό το νταραβέρι θα το πληρώσουμε όλοι εμείς. Οι αεροπορικές, λέει, θα συνεχίσουν να μετακυλούν το έξτρα κόστος στα εισιτήρια.
Τι ζητάνε τώρα τα αεροδρόμια από την Κομισιόν; Ο Ολιβιέ Γιάνκοβετς, ο γενικός διευθυντής του ACI, είναι σαφής: Θέλουν να πέσουν οι τίτλοι τέλους στους κανονισμούς που δυσκολεύουν την εισαγωγή καυσίμων. Θέλουν να αυξηθεί επειγόντως η παραγωγή μέσα στην Ευρώπη.
Όπως γράφει χαρακτηριστικά στην επιστολή: «Αυτή η κρίση μας έδειξε πόσο λίγη κηροζίνη μπορούμε να βγάλουμε μόνοι μας στην ΕΕ και πόσο εξαρτημένοι είμαστε από τις εισαγωγές από την άλλη άκρη του κόσμου».
Η ειρηνευτική συμφωνία που προωθούσε ο Τραμπ είχε σαν κεντρικό άξονα το άνοιγμα αυτού του θαλάσσιου δρόμου. Προς το παρόν, όμως, το Ιράν κρατάει το κλειδί και εμείς κρατάμε την… ανάσα μας.
