Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κόσμος της επιστήμης δεν είναι αυτό που πρέπει να είναι με πολλούς τρόπους.
Έχουν βρεθεί πολλές ελλείψεις σε πολλές διαφορετικές μελέτες και καλά, μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι αυτά που φαίνονται.
Μην με πάρετε λάθος, η επιστήμη είναι ένα θαυμάσιο πράγμα που μπορεί να κάνει πολλά καλά σε αυτόν τον κόσμο, αλλά πάρα πολλά επιτρέπουν στον εταιρικό κόσμο να τα ελέγξει.
Αναγκάζουν τα κομμάτια να ταιριάζουν ακόμα και όταν δεν το κάνουν και γίνεται ένα πραγματικό ζήτημα. Ενώ μας λένε ότι πρέπει να λάβουμε επιστημονική απόδειξη ως απόλυτη αλήθεια, πολλά πράγματα που πιστεύουμε ότι είναι αληθινά αποδεικνύονται ότι διαψεύδονται μετά απο χρόνια. Όλα μπορούν και πρέπει να αμφισβητούνται όταν πρόκειται για τον κόσμο της επιστήμης.
Η επιστήμη είναι κάτι που πρέπει να ενημερώνεται διαρκώς αλλιώς καθίσταται ξεπερασμένο. Είμαστε για πάντα βελτίωση και κάνοντας ανακαλύψεις που αλλάζουν τα πράγματα.
Αυτό που ισχύει τώρα μπορεί να μην είναι αλήθεια σε μερικά χρόνια. Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Δημόσιας Βιβλιοθήκης των Επιστημών το 2009 έδειξε ότι μέχρι περίπου το 72% των επιστημόνων παραδέχθηκαν ότι οι συνάδελφοί τους διεξήγαγαν αμφισβητήσιμες ερευνητικές πρακτικές, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο αριθμός αυτός έχει αυξηθεί σήμερα.
Η συχνότητα με την οποία οι επιστήμονες κατασκευάζουν και παραποιούν δεδομένα ή διαπράττουν άλλες μορφές επιστημονικών παραπτωμάτων είναι θέμα αμφισβήτησης.
Πολλές έρευνες έχουν ζητήσει απευθείας από τους επιστήμονες αν έχουν διαπράξει ή γνωρίζουν έναν συνάδελφο ο οποίος διαπράττει ανακριτική έρευνα, αλλά τα αποτελέσματά τους ήταν δύσκολο να συγκριθούν και να συνθετοποιηθούν. Αυτή είναι η πρώτη μετα-ανάλυση αυτών των ερευνών.
Για την τυποποίηση των αποτελεσμάτων υπολογίστηκε για κάθε ερώτηση ο αριθμός των ερωτηθέντων που υπενθύμισαν τουλάχιστον ένα περιστατικό παραπτώματος και η ανάλυση περιορίστηκε σε συμπεριφορές που παραμορφώνουν τις επιστημονικές γνώσεις: κατασκευή, παραποίηση, «μαγείρεμα» δεδομένων κλπ. … Ερωτήσεις στην έρευνα σχετικά με τη λογοκλοπή και αποκλείστηκαν άλλες μορφές επαγγελματικών παραπτωμάτων.
Το τελικό δείγμα αποτελείτο από 21 έρευνες που συμπεριλήφθηκαν στη συστηματική ανασκόπηση και 18 από τη μετα-ανάλυση.
Ένας συγκεντρωμένος σταθμισμένος μέσος όρος 1,97% (N = 7, 95% CI: 0,86-4,45) επιστημόνων παραδέχτηκε ότι έχει κατασκευάσει, παραποιήσει ή τροποποιήσει δεδομένα ή αποτελέσματα τουλάχιστον μία φορά – μια σοβαρή μορφή κακοδιοίκησης από οποιοδήποτε πρότυπο – και μέχρι 33,7 % αναγνώρισε άλλες αμφισβητήσιμες πρακτικές έρευνας. Σε έρευνες που ρωτήθηκαν για τη συμπεριφορά των συναδέλφων, τα ποσοστά εισαγωγής ήταν 14,12% (N = 12, 95% CI: 9,91-19,72) για πλαστογράφηση και έως 72% για άλλες αμφιλεγόμενες ερευνητικές πρακτικές. Η μετα-παλινδρόμηση έδειξε ότι οι αναφορές από εαυτούς, οι έρευνες με τη χρήση των λέξεων “παραποίηση” ή “κατασκευή” και οι έστειλες έρευνες απέδωσαν χαμηλότερα ποσοστά κακοδιοίκησης. Όταν ελέγχθηκαν αυτοί οι παράγοντες, η κακή συμπεριφορά αναφέρθηκε συχνότερα από ιατρικούς / φαρμακολογικούς ερευνητές σε σχέση με άλλους.
Θεωρώντας ότι αυτές οι έρευνες θέτουν ευαίσθητες ερωτήσεις και έχουν άλλους περιορισμούς, φαίνεται πιθανό ότι πρόκειται για μια συντηρητική εκτίμηση της πραγματικής επικράτησης της επιστημονικής παραπτώσεως.
Η διαφθορά μπορεί να βρεθεί σε όλα τα μέρη του κόσμου. Η επιστημονική κοινότητα δεν είναι εκτός των ορίων και το γεγονός ότι τα πράγματα αλλάζουν συνεχώς καθιστά ακόμη πιο εύκολη τη χειραγώγηση σε όσους σκοπεύουν να το κάνουν. Όταν πρόκειται να υπολογίσετε τι να πιστέψετε, κοιτάζοντας τα πράγματα στον εαυτό σας και κάνοντας τη δική σας έρευνα θα κάνει μια τεράστια διαφορά.
Μερικές φορές τα πράγματα που πιστεύουμε ότι μπορούμε να εμπιστευτούμε δεν είναι ακριβώς αυτό που πιστεύουμε ότι είναι. Δεν πρέπει να πιστέψουμε τυφλά τίποτα καθόλου. Οι επιστήμονες εξακολουθούν να είναι άνθρωποι και οι άνθρωποι μπορούν να παρασυρθούν με πολλά διαφορετικά μέσα.
