Της Θάλειας Χούντα
Η σημερινή Δευτέρα δεν είναι μια συνηθισμένη ημέρα, αφού συνέρχεται η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής για το οικονομικό αύριο της χώρας μας.
Στη Σύνοδο αυτή, οι Ευρωπαίοι ηγέτες στην πράξη πλέον καλούνται να πιστοποιήσουν την φιλοευρωπαϊκή τους διάθεση.
Για τα ευρωπαϊκά κράτη η ελληνικη κρίση μπορεί να εκτιμηθεί ως ανεπανάληπτη ιστορική ευκαιρία για την διάσωση πρωτίστως της Ευρώπης και ακολούθως της Ελληνικής οικονομίας.
Είναι γεγονός, ότι η Ελλάδα δεν μοιάζει να είναι αγαπητός εταίρος, όμως είναι αναγκαίος, διότι οι εξελίξεις που θα προκύψουν απο μια ενδεχόμενη ελληνική χρεωκοπία και ταυτόχρονη έξοδο από το ευρώ, θα αποβούν μοιραίες και θα οδηγήσουν ολόκληρη την Ευρώπη σε σοβαρές οικονομικές περιπέτειες.
Η ελληνική κυβέρνηση, που άλλωστε αυτοπροσδιορίζεται ως Ευρωπαϊκή Αριστερά, δίνει μάχη μέχρις εσχάτων τόσο σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και σε εσωτερικό, αφού ο Εφιάλτης είναι γνώριμη φιγούρα για την ιστορία των Ελλήνων, παίρνοντας κάθε φορά και διαφορετική μορφή. Στην παρούσα φάση επέλεξε τον τραπεζικό χώρο, αφού η καταστροφολογία για κατάρρευση του τραπεζικού μας συστήματος και η έλλειψη ρευστότητας έχουν γίνει κομμάτι της καθ” ομιλουμένης μας.
Η ομαδική εκροή κεφαλαίων και καταθέσεων και ο οικονομικός στραγγαλισμός που έχει επιβληθεί στην χώρα μας δείχνει, κατά την άποψη μου, τον δικό τους φόβο για την ευρωπαϊκή προοπτική και σταθερότητα.
Το δημοφιλέστατο και χιλιοειπωμένο Grexit θα αποβεί μοιραίο και θα συνθλίψει το ίδιο το ευρώ, την ευρωπαϊκή οικονομία, μετατρέποντας τον ”ευρωπαίκό περίπατο” εις βάρος της οικονομίας μας, σε αδιέξοδη οικονομική- με πολιτικές παραμέτρους- αναμέτρηση που θα απλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Η οικονομική αστάθεια, η οποία αρχίζει και σχηματοποείται στην ευρωπαΊκή ζώνη, θα επέρθει ως παρενέργεια μιας γενικότερης ευρωπαϊκής αστάθειας, η οποία σιγά σιγά προκαλεί συνεχώς αυξανόμενες σεισμικές δονήσεις ακόμα και εντός του ευρωπαϊκού σκηνικού.
Η τωρινή κυβέρνηση έχει ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια της, το οποίο μπορεί να της επιτρέψει να κινηθεί δυναμικά πάντα στο χώρο των διαπραγματεύσεων και να μπορέσει να τοποθετηθεί ευνοϊκά στις επερχόμενες κρίσιμες για την χώρα μας εξελίξεις. Την εμπιστοσύνη της πλειοψηφείας του ελληνικού λαού, σε μια κυβέρνηση η οποία ”μάχεται” και δεν παραδίδει ούτε παραδίδεται αμαχητί.
Η προσωπική απογοήτευση θα εστιαζόταν σε μια άνευ όρων υποχώρηση και σε ένα “ανέντιμο” συμβιβασμό. Ο φόβος τους δεν θα μετατραπεί και σε δικό μας φόβο και εάν οι εταίροι μας επιλέξουν τον δρόμο της καταστροφής θα είναι και εκείνοι καταπονενημένοι συνοδοιπόροι μας σε αυτή την διαδρομή.
Τελικά, μπορεί ο πραγματικός εχθρός μιας ενιαίας Ευρώπης να βρίσκεται στα σπάργανα του ίδιου του ευρωπαϊκού χώρου και να μάχεται την έννοια του ενιαίου νομίσματος ή και την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
