Σε ό,τι αφορά τα γεννητικά όργανα, το σχήμα, το μέγεθος, την τοποθεσία τους στο σώμα, ακόμη και την… ποσότητά τους, μεταξύ των διαφόρων ειδών παρατηρείται ποικιλία. Για παράδειγμα, τα φίδια και οι σαύρες έχουν δύο πέη, ενώ ο άνθρωπος και τα πτηνά ένα.

Όπως αναφέρει δημοσίευμα της Daily Mail, ερευνητές ανακάλυψαν όχι μόνο πώς δημιουργούνται αυτά τα εξωτερικά γεννητικά όργανα, αλλά προσδιόρισαν και το γιατί αναπτύσσονται σε διαφορετικές περιοχές στο σώμα σε διαφορετικά ζώα.

Μια ομάδα γενετιστών κατάφερε, κατά τη διάρκεια διαφόρων πειραμάτων, να αλλάξει την τοποθεσία όπου θα «μεγάλωνε» το πέος, επηρεάζοντας τα σήματα που έστελναν τα κύτταρα.

Στα φίδια και τις σαύρες, τα γεννητικά όργανα προέρχονται από τον ίδιο ιστό που σχηματίζονται τα πίσω πόδια των ζώων, ενώ τα γεννητικά όργανα στα θηλαστικά προέρχονται από την ουρά, στο κάτω μέρος του κορμού.

Παρότι εμφανίζονται σε διαφορετικές τοποθεσίες, έχουν παρόμοιες λειτουργίες και γενετική.

Σύμφωνα με ένα άρθρο, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο Nature, ερευνητές από το τμήμα Γενετικής της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ, με επικεφαλής τον Clifford Tabin, βρήκαν ότι ένα συγκεκριμένο τμήμα το εμβρύου είναι υπεύθυνο για τη διαφορά στην τοποθεσία.

Το τμήμα που αναπτύσσεται και δίνει το ουροποιητικό σύστημα και τις εντερικές οδούς (embryonic cloaca), στέλνει σήματα που «λένε» στα κοντινά κύτταρα και τους ιστούς να σχηματίσουν τα εξωτερικά γεννητικά όργανα. Η τοποθεσία του (cloaca) καθορίζει το ποιοι ιστοί θα λάβουν πρώτοι το σήμα.

Στα φίδια και τις σαύρες το τμήμα αυτό (cloaca) βρίσκεται πιο κοντά στον ιστό που φτιάχνει τα άκρα, όμως στα θηλαστικά βρίσκεται πιο κοντά στο κάτω μέρος του κορμού.

Ενώ τα γεννητικά όργανα θηλαστικών και ερπετών δεν είναι ίδια, καθώς σχηματίζονται από διαφορετικούς ιστούς, μοιράζονται μια «βαθιά ομολογία», από την άποψη ότι αναπτύσσουν μια παρόμοια γενετική αντίδραση και σχηματίζονται από τα ίδια μοριακά σήματα, εξήγησε ο ερευνητής.

«Βλέπουμε ότι μια εξελικτική μετατόπιση στην πηγή ενός σήματος μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση, κατά την οποία λειτουργικά ανάλογες δομές δημιουργούνται από μη ομόλογα υποστρώματα» ανέφερε από την πλευρά του ο συγγραφέας της μελέτης, Patrick Tschopp και κατέληξε λέγοντας, ότι αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει «γιατί τα άκρα και τα γεννητικά όργανα χρησιμοποιούν τέτοια παρόμοια, ρυθμιστικά προγράμματα κατά το στάδιο της ανάπτυξής τους».