«Μετά από μια διαδρομή δύο ωρών στο νοσοκομείο, έμαθα ότι ο σύζυγός μου και πατέρας του παιδιού μου, είχε αιμορραγία στον εγκέφαλο. Οι γιατροί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αυτό το τρομερό γεγονός οφειλόταν στην πρόσφατη υπερβολική κατανάλωση ενεργειακού ποτού. Έγινε χειρουργική επέμβαση και μετά από μια αγωνιώδη αναμονή 5 ωρών, πήγαμε να τον δούμε. Το πρόσωπο του ήταν σχεδόν μη αναγνωρίσιμο, αφού συνδέονταν με όλα τα είδη μηχανημάτων και σωλήνων που υπήρχαν πάνω του. Οι γονείς του έκλαιγαν απαρηγόρητοι.»
«Δεν ξέραμε να θα επιβίωνε. Τι θα έκανα εγώ και το παιδί μας; Αυτό είναι το χειρότερο συναίσθημα που ένοιωσα ποτέ.»
«Την επόμενη ημέρα ήταν ο δεύτερος γύρος της εγχείρησης στον εγκέφαλο. Μετά από αυτό ίσως ακολουθούσαν εγκεφαλικά επεισόδια, επιληπτικές κρίσεις, οιδήματα και άλλα πράγματα για τα οποία δεν είμαστε προετοιμασμένοι.»
«Δεν είχε σημασία πόσο θα άλλαζε η ζωή μας. Ήμουν δίπλα του σε όλα αυτά και θα τον στήριζα.» Μετά από δύο εβδομάδες διαβίωσης σε ένα νοσοκομείο, πήγαμε τελικά στο σπίτι μας.»
«Και ήρθε η ώρα να γεννήσω.»
«Ήταν όλα τόσο δύσκολα. Ήθελα ο άντρας μου να αποτελεί μέρος αυτής της τεράστιας στιγμής. Ήθελα να είναι δίπλα μου. Να κρατά το χέρι μου. Να είναι εκεί για να καλωσορίσουμε τον γιο μας στον κόσμο. Δεν ήταν όμως εφικτό αυτό…»
«Αλλά ένα όμορφο θαύμα συνέβη καθώς γέννησα τον γιο μας. Ο Austin ξύπνησε. Είχα να τον δω περίπου μια εβδομάδα, αλλά τον σκεφτόμουν κάθε μέρα. Έτσι, μόλις μια εβδομάδα μετά τη γέννα πήγα να τον δω. Έπρεπε να του πω ότι το μωρό μας ήρθε. Να του πω πόσο τον χρειαζόμασταν.»Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
