Δεν είναι απλά μια φωτογραφία. Είναι το ποδόσφαιρο. Η στιγμή που η αιώνια «κόντρα» Αργεντινής-Βραζιλίας έγινε σκόνη μπροστά στο μεγαλείο.
Στο ποδόσφαιρο, υπάρχουν κανόνες. Και μετά, υπάρχει η κόντρα Αργεντινής-Βραζιλίας. Είναι κάτι σαν το λάδι με το ξύδι, το φως με το σκοτάδι, ο Πελέ εναντίον του Ντιέγκο. Είναι μια κόντρα θεμελιώδης, σχεδόν θρησκευτική. Δεν μιλιούνται, δεν αγαπιούνται. Τελεία.
Και μετά, έρχεται αυτή η φωτογραφία. Μια εικόνα που παίρνει όλους αυτούς τους άγραφους νόμους και τους τσαλακώνει σαν ένα άχρηστο χαρτί.
Από τη μία, ο Ροναλντίνιο. Ο «Μάγος» με τα κοτσιδάκια. Ο άνθρωπος που έπαιζε μπάλα χαμογελώντας, λες και ήταν στο προαύλιο του σχολείου του στο Πόρτο Αλέγκρε. Ο «Ρόνι» με τη φανέλα της “Σελεσάο”, κρατώντας μια ανθοδέσμη.
Από την άλλη, ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο «Θεός». Ο «Pibe de Oro». Ο άνθρωπος που για κάθε Αργεντινό, είναι η ίδια η Αργεντινή. Με το φαρδύ του μπλουζάκι, την κάρτα διαπίστευσης κρεμασμένη στον λαιμό, και το βλέμμα που είδε τα πάντα.
Τι συνέβη εκεί;
Η σκηνή δεν είναι τυχαία. Είμαστε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, το 2008. Η Βραζιλία του Ροναλντίνιο (ως ένας από τους “μεγάλους” της ομάδας) μόλις έχει κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο. Ο Μαραντόνα, ο μεγαλύτερος ποδοσφαιρικός εχθρός της Βραζιλίας, δεν είναι απλά στις κερκίδες. Κατεβαίνει στον αγωνιστικό χώρο.
Δεν πάει να τους συγχαρεί τυπικά. Πάει καρφί για τον έναν.
Βρίσκει τον Ροναλντίνιο. Και τότε, συμβαίνει το αδιανόητο. Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ο Θεός της μπάλας, πιάνει το χέρι του Βραζιλιάνου «Μάγου» και το φιλάει. Με σεβασμό. Με ευλάβεια. Σαν να φιλάει το χέρι ενός Πάπα.
Η αναγνώριση του «αλήτη»
Σκεφτείτε το. Ο Μαραντόνα δεν ήταν ποτέ ο τύπος του “fair play” και των δημοσίων σχέσεων. Ήταν ωμός, αληθινός, επαναστάτης. Για να κάνει ο Ντιέγκο αυτή την κίνηση, σε αυτόν τον παίκτη, σημαίνει κάτι πολύ βαθύτερο.
Στο πρόσωπο του Ροναλντίνιο, ο Ντιέγκο δεν έβλεπε έναν Βραζιλιάνο αντίπαλο. Έβλεπε την ίδια την «αλητεία» (με την καλή, την ποδοσφαιρική έννοια) που κουβαλούσε κι αυτός. Έβλεπε τη μαγεία, την ντρίμπλα που δεν διδάσκεται, το παιχνίδι που παίζεται για τη χαρά και όχι για το σύστημα. Έβλεπε έναν από τους δικούς του.
Ο Ροναλντίνιο ήταν ίσως ο τελευταίος μεγάλος «ρομαντικός» της μπάλας, και ο Μαραντόνα, ο αρχηγός όλων των ρομαντικών, το αναγνώρισε.
Αυτή η κίνηση ήταν η απόλυτη παραδοχή. Ήταν ο Μαραντόνα που έλεγε στον κόσμο: «Αυτός εδώ, ο Βραζιλιάνος, είναι από το δικό μου σόι. Είναι από αυτούς που κάνουν τον κόσμο να αγαπάει αυτό το άθλημα».
Σε μια εποχή που μετράμε τα πάντα με στατιστικά, “xGoals” και χιλιόμετρα στο GPS, αυτή η φωτογραφία είναι η υπενθύμιση. Το ποδόσφαιρο δεν είναι νούμερα. Είναι τέχνη. Και οι αληθινοί καλλιτέχνες, ανεξαρτήτως σημαίας και φανέλας, στο τέλος πάντα αναγνωρίζονται μεταξύ τους.
