Παραμονές Χριστουγέννων 1990 και οι πρώτοι Αλβανοί περνούν τα σχεδόν αφύλακτα σύνορα με την Ελλάδα. Από την πλευρά της Αλβανίας οι συνοριοφύλακες είχαν χαλαρώσει – αν δεν είχαν εγκαταλείψει τις θέσεις – τους ελέγχους ενώ από την πλευρά της Ελλάδας ο ενθουσιασμός που είχε δημιουργηθεί από την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ άφηνε να γίνει και “θριαμβευτική” πράξη η κάθοδος των αδελφών μας Βορειοηπειρωτών και των απελπισμένων Αλβανών.
Λίγο αργότερα, και καθώς σε καθημερινή βάση διέρχονταν από τα σύνορα χιλιάδες άτομα, ο αρχικός ενθουσιασμός και οι προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί ότι εδώ ήταν η γη της επαγγελίας ο υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς προσπάθησε ανεπιτυχώς να κλείσει την στρόφιγγα που ο ίδιος είχε ανοίξει.
Τι και αν ο ίδιος βγαίνει στην κρατική τηλεόραση και ζητούσε από τους ομογενείς “Να παραμείνουν εκεί, να είναι η συνέχιση του αυτού το κομματιού του Ελληνισμού” τι και αν ο Μητσοτάκης με επίσκεψη του στα Τίρανα προσπαθήσει να ρίξει τους τόνους, το ρεύμα μεταναστών στην χώρα μας δεν μειώνεται, αλλά αντίθετα αυξάνεται.
Μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου του 1991 ήδη είχαν περάσει τα ελληνοαλβανικά σύνορα 11.000 Αλβανοί πολίτες από τους οποίους οι 5.000 επαναπατρίζονται οι υπόλοιποι παρέμειναν καθώς ήταν Βορειοηπειρώτες ή τουλάχιστον έτσι δήλωναν.
Λίγους μήνες αργότερα στην Ιταλία θα στηνόταν ένα σκηνικό που θα σόκαρε από την μαζικότητα του αλλά και την βαρβαρότητα των Ιταλών τον πλανήτη. Όλα ξεκίνησαν από ένα τρελό και παράτολμο σχέδιο που είχαν κάποιοι στο λιμάνι του Δυρραχίου στις 7 Αυγούστου του 1991. Το πλοίο Vlora (o Αυλώνας στα αλβανικά) είχε δέσει για να ξεφορτώσει 10.000 τόνους ζάχαρη από την Κούβα .
Σε μία κίνηση απελπισίας στο πλοίο άρχισαν να ανεβαίνουν απελπισμένοι Αλβανοί που μη έχοντας τι άλλο να κάνουν συγκεντρώνονταν κάθε ημέρα στο λιμάνι. Ο πραγματικός αριθμός των ανθρώπων που στοιβάχτηκαν άγνωστος. Οι πιο συντηρητικοί υπολογισμοί τους αναφέρουν στις 10.000 κάποιοι άλλοι τους ανεβάζουν στις 15.000 και κάποιοι άλλοι στις 20.000.
Σκαρφάλωναν από τα σκοινιά, από την μπουκαπόρτα, από όπου μπορούσαν και όταν πια και ο τελευταίος αποφασισμένος είχε ανέβει επάνω ανάγκασαν τον καπετάνιο να τους πάει στην Ιταλία.
Όσοι τυχεροί είχαν ραδιόφωνα και τηλεοράσεις στην εποχή του Χότζα μάθαιναν από αυτά ιταλικά και πλέον πίστευαν ότι ήρθε η στιγμή να τα αξιοποιήσουν.
Ούτε οι σφαίρες που έριχναν στον αέρα οι Αλβανοί αστυνόμοι που τους καλούσαν να κατέβουν από το πλοίο δεν τους σταματούσαν. Το πλοίο έλυσε και διέσχιζε την Αδριατική Θάλασσα από τα ανατολικά προς τα δυτικά.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
