Τα «κούτσουρα»
Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν βρήκε απροετοίμαστη την Ιαπωνία. Ουσιαστικά αποτέλεσε γι’ αυτήν τη συνέχεια των συγκρούσεων των αρχών του 20ού αιώνα με την Κίνα, την τσαρική Ρωσία, αλλά και νησιωτικές χώρες του Ειρηνικού Ωκεανού. Η υπερδύναμη ετοιμαζόταν για την τελική μάχη που θα την μετέτρεπε σε απόλυτη κυρίαρχο της περιοχής. Και ο δρόμος της για να το πετύχει περνούσε και από τη Μονάδα 731. Μια ιδέα του παρασημοφορημένου στρατιωτικού γιατρού Σίρο Ίσι, που βρήκε εφαρμογή στην υπό κατοχή κινεζική πόλη της Χαρμπίν.
Η τοποθεσία δεν επιλέχθηκε τυχαία. Οι Ιάπωνες δεν ήθελαν να θέσουν σε κίνδυνο συμπατριώτες τους. Αντίθετα, δεν έδειξαν τον παραμικρό οίκτο για εκείνους που θεωρούσαν κατώτερους. Ενδεικτικός αυτού του τρόπου σκέψης ήταν και ο χαρακτηρισμός «κούτσουρα», με τον οποίον αναφέρονταν στα πειραματόζωα. Ένα ατυχές ευφυολόγημα που σχετιζόταν με την προηγούμενη χρήση των εγκαταστάσεων της μονάδας. Ένα παλιό εργοστάσιο ξυλείας που μετατράπηκε σε κολαστήριο.
Τα πειράματα
Η απλή απαρίθμηση -έστω- των εγκλημάτων που συντελέστηκαν στα χρόνια της λειτουργίας της μονάδας θα έπαιρνε ώρα. Πιθανότατα η μυστικοπάθεια που το συνόδεψε, η απουσία μαρτύρων και η συμφωνία αμνηστίας των ενόχων να οδήγησε σε υπερβολές. Καμία λεκτική υπερβολή, όμως, δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνες των πειραμάτων.
Τα «κούτσουρα» ήταν συνήθως Κινέζοι, Μογγόλοι, Κορεάτες. Αιχμάλωτοι πολέμου ή απλοί χωρικοί. Στο 731 δεν υπήρχαν διακρίσεις. Οι επιστήμονες αντιμετώπιζαν με την ίδια απάθεια έναν πρώην στρατιώτη, μια έγκυο γυναίκα ή ένα νεογέννητο. Υπήρξαν αναφορές για πειράματα ακόμη και σε βρέφη τριών μηνών, για να πάρουμε μια ιδέα της ηλικιακής γκάμας των θυμάτων.
Έχοντας ταξιδέψει στην Ευρώπη, ο Σίρο Ίσι είχε εντυπωσιαστεί από τη χρήση χημικών όπλων στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μπορεί η Συνθήκη της Γενεύης να τα είχε απαγορεύσει πια, αλλά το Τόκιο (κι ακόμη περισσότερο το Χαρμπίν) βρισκόταν πολύ μακριά…
Το «έργο»
Οι δραστηριότητες της Μονάδας 731 εγκαινιάστηκαν με τη μόλυνση των υδάτων ποταμών και λιμνών που βρίσκονταν στο αντίπαλο έδαφος. Στελέχη πανώλης, χολέρας, άνθρακα (ακόμη και σε ψύλλους) έφεραν επιδημίες και εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών. Μοιάζει απίστευτο, αλλά αυτό ήταν μόνο μια απλή εισαγωγή σε ό,τι ακολούθησε.
Πολλοί αιχμάλωτοι μολύνθηκαν απευθείας με διάφορες γνωστές ή άγνωστες (τότε) αρρώστιες. Στη συνέχεια έπιανε δουλειά το νυστέρι. Στο χειρουργικό κρεβάτι, ζωντανοί -ακόμη- άνθρωποι ανοίγονταν για να μελετηθούν οι συνέπειες και οι αλλοιώσεις. Τα κορμιά έγιναν ο καμβάς πάνω στον οποίο οι Ιάπωνες σχεδίαζαν ό,τι πιο φρικιαστικό μπορούσαν να φανταστούν. Αφαιρούσαν όργανα ή τα ένωναν μεταξύ τους και κατέγραφαν τις τελευταίες στιγμές των αιχμαλώτων. Χωρίς συναίσθημα και τύψεις, αλλά με την ψυχρότητα που θα έδειχνε χασάπης στον πάγκο του.
Με ανάλογο τρόπο δοκιμάστηκαν οι αντοχές του ανθρώπινου οργανισμού. Άτομα κάθε ηλικίας εκτέθηκαν σε ακραίες θερμοκρασίες.
Μπήκαν σε θαλάμους πίεσης ή απουσίας οξυγόνου. Θάφτηκαν ζωντανά. Τεμαχίστηκαν μέλη τους και συγκολλήθηκαν ξανά, αφού προηγουμένως είχαν μπει στην κατάψυξη. Αφαιρέθηκαν νεφροί, μέρη των πνευμόνων, έντερα, μόνο και μόνο για να διαπιστωθεί πόσο διάστημα μπορεί να ζήσει κανείς χωρίς αυτά. Ένας ακρωτηριασμός δεν ήταν παραπάνω από ένα τεστ για να δουν οι εμπνευστές του πόση ώρα απαιτείται για να πεθάνει κάποιος από αιμορραγία.
Στα χρόνια της λειτουργίας του, οι μόνοι που βγήκαν ζωντανοί από εκεί ήταν άντρες και γυναίκες που είχαν προσβληθεί από αφροδίσια και άλλα μεταδιδόμενα νοσήματα. Έτσι κι αλλιώς θα πέθαιναν αργότερα, έχοντας προλάβει να μολύνουν και άλλους.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
