Όταν έσκασε η τελευταία μπόρα στην Ανατολική Μεσόγειο, τα πράγματα ξεκαθάρισαν επικίνδυνα γρήγορα. Ξέρετε, στις κρίσεις δεν μετράνε ούτε τα διπλωματικά χαμόγελα ούτε τα χτυπήματα στην πλάτη. Μετράει μόνο ποιος είναι στο πεδίο. Και η αλήθεια είναι μία: Μόνο μία χώρα ήταν πραγματικά εκεί.

Τι πάει να πει «εκεί» στην πράξη; Σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν κάθισε απλά να δει πού θα πάει το πράγμα για να αντιδράσει. Η χώρα ήταν ήδη έτοιμη. Μέσα σε λίγες μόνο ώρες από τη στιγμή που ανέβηκε το θερμόμετρο, είχαμε ήδη απλώσει ένα δίχτυ ασφαλείας από αέρα και θάλασσα.

Η σκακιέρα της άμεσης ανάπτυξης

Για να καταλάβουμε τα μεγέθη, οι ελληνικές δυνάμεις δεν περιορίστηκαν στα στενά μας σύνορα. Κάλυψαν αστραπιαία:

• Ολόκληρη την Κύπρο (ναι, προφανώς και τα κατεχόμενα).
• Τις βρετανικές βάσεις πάνω στο νησί.
• Τα νότια παράλια της Τουρκίας.
• Ολόκληρο, ουσιαστικά, το θέατρο επιχειρήσεων της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι σύμμαχοι στην πράξη… και στην αναμονή

Και κάπου εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Οι φίλοι και σύμμαχοί μας πού ήταν; Ας δούμε τα ωμά γεγονότα, χωρίς διάθεση για γκρίνια, παρά μόνο για να ξέρουμε τι μας γίνεται.

Η Γαλλία; Αξιόπιστη όπως πάντα, έβαλε μπρος να έρθει. Αλλά όταν μετράνε τα λεπτά, το «έρχομαι» δεν είναι «είμαι εδώ». Η Βρετανία; Παρότι διατηρεί ολόκληρες βάσεις στην Κύπρο, έμεινε να το σκέφτεται. Όσο για την Ιταλία; Απλά απούσα.

Ας μη γελιόμαστε λοιπόν. Η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι ένα οικόπεδο που η ευθύνη του «μοιράζεται» δίκαια και ωραία ανάμεσα στους συμμάχους. Όταν χτυπάει ο συναγερμός, σε πραγματικό χρόνο, ο λογαριασμός έρχεται στην Ελλάδα. Η Πολεμική μας Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό δεν είναι απλά η πρώτη γραμμή άμυνας· είναι η μοναδική, μέχρι –και αν– δεήσουν να φανούν οι ενισχύσεις.

Μήνυμα με πολλούς αποδέκτες

Αυτά δεν τα λέμε για να νιώσουμε εθνικά υπερήφανοι στον καναπέ μας. Δεν είναι εθνικιστικές κορώνες, είναι η σκληρή στρατηγική πραγματικότητα που μόλις επιβεβαιώθηκε ξανά στο πεδίο.

Και αυτό το γεγονός δεν λέει πολλά μόνο στους αναλυτές και τους στρατηγούς στα επιτελεία. Είναι ένα ηχηρό χαστούκι αφύπνισης:

• Για τους Ευρωπαίους πολίτες, που ίσως τώρα καταλαβαίνουν ποιος πραγματικά φυλάει τη νότια πύλη του ΝΑΤΟ την ώρα που εκείνοι κοιμούνται.
• Για τους συμμάχους μας, που τώρα μπορούν να ζυγίσουν ποιος είναι πραγματικά αξιόπιστος στα δύσκολα.
• Και κυρίως, για τους γείτονές μας, που παρακολουθούν κάθε κίνηση και βγάζουν τα συμπεράσματά τους.

Το μήνυμα βγήκε καθαρό: Όταν η περιοχή χρειάστηκε κάποιον να βγει μπροστά, η Ελλάδα ήταν η μόνη που φώναξε «παρών».

Άλλωστε, όπως λέει και ένας παλιός κανόνας της γεωπολιτικής, η σοβαρότητα και η αποτροπή δεν χτίζονται με δελτία τύπου και δηλώσεις συμπαράστασης. Χτίζονται με την παρουσία σου στο πεδίο. Και η Ελλάδα μόλις έκανε ακριβώς αυτό.