Κάθε χρόνο, σχεδόν την ίδια εποχή, βλέπουμε το ίδιο έργο σε επανάληψη. Τρακτέρ παραταγμένα, εθνικές οδοί κλειστές, οδηγοί εγκλωβισμένοι και μια ατέλειωτη συζήτηση στα κανάλια και στα καφενεία. Έχουν δίκιο οι αγρότες; Σίγουρα έχουν τα προβλήματά τους. Το θέμα όμως εδώ δεν είναι αν είναι δίκαια τα αιτήματά τους, αλλά τι συμβαίνει με τους δρόμους.

Γιατί πέρα από την πολιτική κουβέντα, υπάρχει και ο νόμος. Και ο νόμος δεν μιλάει με «ίσως» και «αλλά».

Ας τα πούμε απλά, όπως τα γράφει το βιβλίο του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ). Οι δρόμοι έχουν φτιαχτεί για έναν και μόνο σκοπό: να περνάνε αυτοκίνητα και πεζοί. Τελεία.

Οτιδήποτε κόβει την κυκλοφορία ή την κάνει επικίνδυνη, είναι παράνομο. Δεν έχει σημασία αν κατέβασες τρακτέρ, φορτηγό ή αν έβαλες το Ι.Χ. σου στη μέση του δρόμου. Χωρίς άδεια, η κατάληψη του οδοστρώματος απαγορεύεται αυστηρά.

Οι «καμπάνες» που προβλέπονται

Η παρακώλυση συγκοινωνιών δεν είναι πταίσμα, θεωρείται ότι βάζει σε κίνδυνο την ασφάλεια του κόσμου. Γι’ αυτό και ο νόμος προβλέπει:

• Χοντρά χρηματικά πρόστιμα.
• Ξήλωμα πινακίδων και αδειών κυκλοφορίας.
• Σε περιπτώσεις που το κλείσιμο κρατάει μέρες, υπάρχουν και ποινικές ευθύνες. Δηλαδή, δικαστήριο.

Και προσοχή: Ο νόμος δεν ξεχωρίζει επαγγέλματα. Είτε είσαι αγρότης, είτε γιατρός, είτε οδηγός λεωφορείου, οι υποχρεώσεις είναι ίδιες.

Ο ρόλος της Αστυνομίας (και τι γίνεται στην πράξη)

Στα χαρτιά, η δουλειά της Τροχαίας και της ΕΛ.ΑΣ. είναι συγκεκριμένη: δεν είναι να κάνουν διαπραγματεύσεις και δημόσιες σχέσεις. Είναι να κρατάνε τους δρόμους ανοιχτούς. Αν κλείσει ο δρόμος, πρέπει να γράψουν κλήσεις, να σηκώσουν τα οχήματα και, αν χρειαστεί, να κάνουν συλλήψεις (αυτόφωρο).

Τι βλέπουμε όμως στην Ελλάδα; Την κλασική «ελληνική πατέντα». Η Αστυνομία συνήθως κάνει τα στραβά μάτια ή προσπαθεί να το πάει με το μαλακό, ειδικά όταν μαζεύεται πολύς κόσμος. Υπάρχει μια άτυπη ανοχή.

Το κόστος της ανοχής

Αυτό το «κάνουμε ότι δεν βλέπουμε» έχει συνέπειες. Πρώτον, ο νόμος χάνει την αξία του. Δεύτερον, την πληρώνει ο απλός πολίτης που θέλει να πάει στη δουλειά του ή στο νοσοκομείο και δεν φταίει σε τίποτα. Και τρίτον, δίνεται το μήνυμα ότι όποιος θέλει να πιέσει για κάτι, μπορεί απλά να κλείσει μια εθνική οδό και να μην ανοίξει μύτη.

Στο τέλος της ημέρας, οι δρόμοι είναι εργαλείο δουλειάς και επιβίωσης για όλους. Δεν είναι τραπέζι διαπραγματεύσεων. Αν θέλουμε να λεγόμαστε σοβαρό κράτος, οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται βρέξει-χιονίσει, και όχι ανάλογα με το πολιτικό κόστος.