Χθες ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μίλησε για “νέο πατριωτισμό”. Και εδώ που τα λέμε, το θράσος έχει και τα όριά του.

Πώς γίνεται κάποιος που υπέγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών – παραχωρώντας το όνομα “Μακεδονία” σε γειτονική χώρα – να μιλάει σήμερα για πατριωτισμό; Πώς γίνεται αυτός που άνοιξε διάπλατα τα σύνορα της χώρας, επιτρέποντας την είσοδο περίπου ενός εκατομμυρίου παράνομων μεταναστών, να παριστάνει τον πατριώτη;

Και το κερασάκι στην τούρτα: ο ίδιος άνθρωπος που παρέδωσε την εθνική περιουσία – λιμάνια, αεροδρόμια, δίκτυα – για 99 ολόκληρα χρόνια σε ξένα συμφέροντα, τώρα μας μαθαίνει τι σημαίνει να αγαπάς την πατρίδα σου.

Η Πραγματικότητα Μιλάει

Δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικός αναλυτής για να καταλάβεις την ειρωνεία. Όταν κάποιος αποδεκατίζει την εθνική κυριαρχία και μετά μιλάει για πατριωτισμό, τότε ή δεν έχει καθρέφτη στο σπίτι του ή νομίζει ότι οι Έλληνες έχουν χρυσόψαρα μνήμη.

Ο πατριωτισμός δεν είναι σύνθημα για προεκλογικές ανάγκες. Είναι αγάπη για τη χώρα που εκφράζεται με πράξεις, όχι με λόγια. Είναι η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, όχι η παράδοσή τους στο βωμό των κομματικών υπολογισμών.

Το Μέτρο της Αλήθειας

Αν ο κ. Τσίπρας θέλει να μιλήσει για πατριωτισμό, καλό θα ήταν πρώτα να εξηγήσει στους Έλληνες γιατί έκανε αυτά που έκανε. Γιατί υπέγραψε συμφωνίες που βλάπτουν τα εθνικά συμφέροντα, γιατί παρέδωσε την εθνική περιουσία και γιατί άφησε ανεξέλεγκτο το μεταναστευτικό ρεύμα.

Μέχρι τότε, οι λόγοι του για “νέο πατριωτισμό” μοιάζουν περισσότερο με κακόγουστο αστείο παρά με σοβαρή πολιτική πρόταση.

Γιατί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, τα έργα μιλάνε πιο δυνατά από τα λόγια. Και τα έργα του Τσίπρα μιλάνε μια γλώσσα που δεν έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό που τώρα επικαλείται.