Ινδοί άνδρες αναγκάζονται να ταξιδεύουν κατά μήκος της χώρας για να βρουν νύφες καθώς η κουλτούρα των εκτρώσεων επιλογής φύλου έχει αφήσει το λαό τους χωρίς γυναίκες.
Πριν από το 1994, οι έγκυες γυναίκες έκαναν προγεννητικό τεστ προσδιορισμού του φύλου για να δουν αν κυοφορούσαν αγόρι ή κορίτσι. Ωστόσο, αυτό οδήγησε σε αύξηση των εκτρώσεων των θηλυκών βρεφών, καθώς οι περισσότερες οικογένειες προτιμούσαν τα αγόρια για οικονομικούς λόγους.
Τώρα, οι Ινδοί, ειδικά στις βόρειες επαρχίες της χώρας, αγωνίζονται να βρουν γυναίκες να παντρευτούν στην περιοχή τους, λόγω της μη ισορροπημένης αναλογίας ανδρών και γυναικών.
Βέβαια αυτό σημαίνει, επίσης, ότι οι Ινδές γυναίκες μπορούν να διαλέξουν ποιον θα παντρευτούν χωρίς η οικογένεια του γαμπρού να απαιτεί τεράστια προίκα, πληρωμές και δώρα.
Στη Χαριάνα, ο Σαντουράμ Μπερβάλ, ήθελε να παντρευτεί, αλλά δεν ήταν σε θέση να βρει μια κατάλληλη σύζυγο, παρόλο που ζήτησε βοήθεια από τους συγγενείς, τους γείτονες και τον ιερέα στον τοπικό ναό.
Τελικά βρήκε μια νύφη με το όνομα Ανίτα, αλλά ζούσε σχεδόν 3.000 χιλιόμετρα μακριά του, στην Κεράλα και μιλούσε, επίσης, μια διαφορετική γλώσσα.
Παρόλαυτα, το ζευγάρι συμφώνησε να παντρευτεί και μετακόμισαν στο χωριό του, μιλώντας μόνο ένα μείγμα Ινδικών διαλέκτων.
Οπως εξηγεί η ίδια: «Όταν πρωτοήρθα εδώ, δεν ενδιαφερόμουν πολύ για τον τόπο. Δεν μπορούσα να βγω έξω, δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με κανέναν. Τώρα μπορώ να μιλήσω πολύ καλά Χαριάβνι, σχεδόν όσο και ο καθένας στο χωριό. Κανείς δεν πιστεύει ότι είμαι από την Κεράλα. Μιλάω σαν ντόπια»
Η Σρίτζα, γειτόνισσα της Ανίτα στην Κεράλα, συμφώνησε επίσης να παντρευτεί έναν άνδρα που ονομαζόταν Μπίρμπαλ, από το ίδιο χωριό στο οποίο πήγε η Ανίτα, λόγω της οικονομικής κρίσης στην οικογένειά της.
Ο πατέρας της είχε χάσει την όρασή του μετά από μια ασθένεια και στη συνέχεια, έχασε τη δουλειά του. Οπως εξηγεί: «Ημασταν τέσσερις αδελφές. Τι θα μπορούσε να καημένη η μητέρα μου να κάνει; Το στίγμα του να έχει τέσσερις κόρες άγαμες ήταν πάρα πολύ μεγάλο γι ‘αυτήν. Οταν η οικογένεια του Μπίρμπαλ μου έκανε την πρόταση, η μητέρα μου είπε ότι ήμουν τυχερή. Οι θείοι του μίλησαν με τη μητέρα μου από το τηλέφωνο. Στη συνέχεια ήρθε στην Κεράλα και συνάντησε εμένα και την οικογένειά μου. Μέσα σε μερικές ημέρες, παντρεύτηκα και ήρθα εδώ».
Αρκετές άλλες γυναίκες της Κεράλα ο οποίος συμφώνησε να παντρευτεί άνδρες στη Χαριάνα είπαν επίσης ότι παντρεύτηκαν εν μέρει για να αποφύγουν τις καταπιεστικές απαιτήσεις προίκας. Οι οικογένειες των γαμπρών πλήρωναν όλα τα έξοδα του γάμου και δεν έπαιρναν καμία προίκα.
Ωστόσο, οι ακτιβιστές λένε ότι μια άλλη συνέπεια της έλλειψης των γυναικών στα βόρεια κράτη του Ινδικού όπως το Πουντζάμπ και η Χαργιάνα είναι ότι η εμπορία ανθρώπων έχει γίνει ένα προσοδοφόρο εμπόριο.
Πράκτορες προμηθεύονται κορίτσια και τις νεαρές γυναίκες από διάφορες πολιτείες της Ινδίας, τους υπόσχονται θέσεις εργασίας ή έναν σύζυγο, και τα πουλάνε στη Χαριάνα.
Το προεδρείο εθνικού εγκλήματος αποκαλύπτει ότι μέσα στο 2013, περίπου 25.000 κορίτσια και γυναίκες ηλικίας 15 έως 30 ετών απήχθησαν και πωλήθηκαν σε όλη τη χώρα.
