Όσο πιο νωρίς αρχίσει σε μια γυναίκα η περίοδος της εμμηνόπαυσης, τόσο αυξάνει ο κίνδυνος της οστεοπόρωσης.
Παράγοντες κινδύνου εμφάνισης οστεοπόρωσης αποτελούν επίσης μια διατροφή φτωχή σε ασβέστιο, η απουσία σωματικής δραστηριότητας και η υπερκατανάλωση καφεΐνης και οινοπνεύματος.
Άλλοι συχνοί παράγοντες είναι το χαμηλό σωματικό βάρος και διάφορα νοσήματα, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο υπερθυρεοειδισμός κλπ.
Η οστεοπόρωση μπορεί να εξελιχθεί σε μια επώδυνη και παραμορφωτική διεργασία με εμφάνιση καταγμάτων, έντονη ραχιαλγία και προοδευτική απώλεια αναστήματος που συνοδεύεται από κύφωση.
Η πιο διαδεδομένη μέθοδος για τη διάγνωση της οστεοπόρωσης είναι η μέτρηση της οστικής πυκνότητας. Η μέτρηση γίνεται κυρίως σε δύο σημεία, συγκεκριμένα στο ισχίο και στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης.
Πώς θα προστατευτείτε από την οστεοπόρωση
Σημαντικότερο βήμα στην αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης είναι η πρόληψη. Οι γυναίκες στην εμμηνόπαυση λόγω του αυξημένου ρυθμού οστικής απώλειας οφείλουν να υιοθετήσουν καλύτερες συνήθειες. Απαραίτητη θεωρείται η αυξημένη πρόσληψη γαλακτοκομικών προϊόντων σε καθημερινή βάση, καθώς και η συμπληρωματική χορήγηση ασβεστίου, ώστε η ημερήσια πρόσληψη να πλησιάζει τα 1500mg ασβεστίου.
Ενδεικτικά:
-1 ποτήρι γάλα περιέχει 300mg
-1 γιαούρτι περιέχει 300mg
-100γρ. άσπρο τυρί περιέχει 500mg
-100γρ. κίτρινο τυρί περιέχει 800mg
Παράλληλα, η έκθεση στον ήλιο αλλά και η συμπληρωματική χορήγηση βιταμίνης D βοηθά στην καλύτερη απορρόφηση του ασβεστίου από τον οργανισμό.
Επίσης συνίσταται ο περιορισμός των οινοπνευματωδών ποτών και των ζωικών πρωτεϊνών. Ενδείκνυνται επίσης η σωματική δραστηριότητα, όπως το περπάτημα, το ανέβασμα σκάλας, το τένις, το τρέξιμο, ο χορός και οι αεροβικές ασκήσεις τρεις φορές την εβδομάδα για 20-30 λεπτά.
Το σημαντικότερο βήμα στην αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης είναι η έγκαιρη διάγνωση και πρόληψή της. Εφόσον ο ασθενής έχει υποστεί ήδη κάταγμα, η πιθανότητα να υποστεί και επόμενο είναι σημαντικά αυξημένη. Στην περίπτωση αυτή η χορήγηση φαρμακευτικής θεραπείας περιορίζεται στην σταθεροποίηση της νόσου και όχι στην αντιμετώπιση της ασθένειας, καθώς η βλάβη της ποιότητας του οστού είναι σημαντική και μη αναστρέψιμη.
