Η τεχνολογική ιστορία των όπλων υπακούει διαχρονικά στην ίδια απλή αρχή: την εξολόθρευση των στρατιωτών και το κουτσούρεμα της εχθρικής πολεμικής μηχανής.
Κι ενώ ο τρόπος που το κάνουν είναι συνήθως ο ίδιος, υπάρχουν φορές που οι κατασκευαστές σκέφτονται έξω από τα καθιερωμένα για να φέρουν αναταραχή στις τάξεις του εχθρού.
Καταλήγοντας φυσικά σε αναπάντεχες οπλικές δημιουργίες που σπάνια θα ξαναδούμε σε πεδία μάχης…
Το γερμανικό Tauchpanzer
Ειδικά σχεδιασμένο για την «Επιχείρηση: Θαλάσσιο Λιοντάρι», τον διακαή πόθο του Χίτλερ να κατακτήσει τη Βρετανία δηλαδή, το αμφίβιο άρμα μάχης θα έκανε υποτίθεται τη μεγάλη διαφορά στα ναζιστικά σχέδια για εισβολή στο Νησί. Το τανκ θα ριχνόταν κοντά στις ακτές, θα όργωνε τον πυθμένα της θάλασσας και θα αποβιβαζόταν στη στεριά υποστηρίζοντας την απόβαση των στρατιωτών.
Το Tauchpanzer ήταν στην ουσία ένα τροποποιημένο Panzer III, το οποίο ήταν πλέον πλήρως αδιάβροχο. Ταυτοχρόνως, μια μακρά σειρά μετατροπών το είχε κάνει λειτουργικότατο κάτω από το νερό, αν και παρά το εκτεταμένο μηχανικό «πείραγμα», το υποβρύχιο άρμα μάχης δεν μπορούσε να παραμείνει κάτω από το νερό για περισσότερο από 20 λεπτά. Αλλά και στο βάθος είχε περιορισμούς, με τα 15 μέτρα να είναι το ταβάνι της επιχειρησιακής υποθαλάσσιας ετοιμότητάς του.
Παρά ταύτα, ο σχεδιασμός κρίθηκε υπερεπιτυχημένος και περισσότερα από 150 κομμάτια του Tauchpanzer κατασκευάστηκαν. Όταν βέβαια η εισβολή στην Αγγλία εγκαταλείφθηκε οριστικά, τα υποβρύχια άρματα μάχης διασκορπίστηκαν εδώ κι εκεί και μόλις μία φορά πήραν μέρος σε επιχείρηση που δικαίωνε τον σκοπό τους: ήταν κατά την εισβολή στην ΕΣΣΔ που πέρασαν μερικά ποτάμια, αν και τώρα χρησιμοποιούνταν σαν παραδοσιακά άρματα μάχης…
Το θηριώδες όπλο Karl-Gerat
Η Γερμανία άρχισε να σχεδιάζει ένα τεραστίων διαστάσεων κανόνι για να διαπεράσει τις σιδερόφρακτες Γραμμές Μαζινό της Γαλλίας ήδη από το 1936. Αρχικά είχε σχεδιαστεί να μεταφέρεται σε κομμάτια και να συναρμολογείται επιτόπου, αν και τελικά προκρίθηκε η αυτοκινούμενη φύση του, καθώς παραήταν βαρύ και δυσκίνητο για οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική. Μέχρι το 1939, το Karl-Gerat είχε περάσει με επιτυχία τα δοκιμαστικά και την επόμενη χρονιά δοκιμάστηκε εξίσου ικανοποιητικά και στο αυτοκινούμενο του σχεδιασμού.
Όσο για το όνομά του, η «Καρλ Συσκευή», όπως μεταφράζεται το «Karl-Gerat», απέτινε φόρο τιμής στον στρατηγό των ναζί Καρλ Μπέκερ που τόσο είχε ασχοληθεί με την κατασκευή του. Όσο για το κανόνι, ήταν πραγματικά θηριώδες: με διάμετρο κάννης στα 600 χιλιοστά, μπορούσε να εκτοξεύσει βλήμα 1.800 κιλών σε αποστάσεις μεγαλύτερες των 5 χιλιομέτρων, την ίδια ώρα που κατοπινή εκδοχή του με διαμέτρημα στα 540 χιλιοστά έστελνε το βλήμα στα 10+ χιλιόμετρα.
Κάθε διάταξη του Karl-Gerat είχε αρκετά υποστηρικτικά οχήματα, τροποποιημένα άρματα μάχης δηλαδή για να κουβαλούν τα πελώρια βλήματα, αν και παρ’ όλες τις τροποποιήσεις το κύριο μέρος του όπλου ζύγιζε περισσότερους από 124 τόνους. Εντέλει, 6 Karl-Gerat κατασκευάστηκαν και πήραν μέρος τόσο στο Ανατολικό Μέτωπο κατά των Σοβιετικών όσο και στο Δυτικό αργότερα, αντιμετωπίζοντας την απόβαση των Συμμάχων. Οι μεγάλες δόξες του ήρθαν με τη διάλυση των σοβιετικών οχυρώσεων στην Πολιορκία της Σεβαστούπολης, αν και όσο προχωρούσε ο πόλεμος τόσο πιο δυσκίνητα και μη αποτελεσματικά αποδεικνύονταν. Κάποια έπεσαν στα χέρια των Συμμάχων και το ένα που έχει επιβιώσει ως τις μέρες μας βρίσκεται σε ρωσικό μουσείο πολέμου…Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
