Τα χρονικά των απόκοσμων πνευμάτων μετρούν πολλές χιλιετίες στις πλάτες τους και μόνο νέα ιστορία δεν είναι.

Μόνο που στα αρχαία χρόνια δεν αντιμετωπίζονταν με τον γνώριμο σύγχρονο σκεπτικισμό ούτε με το μειδίαμα στα χείλη, καθώς ήταν αληθινότατα φαντάσματα, πανίσχυρα και συχνά φονικά.

Και βέβαια τα πεπραγμένα τους δεν περιορίζονταν στο στοίχειωμα σπιτιών και τη μετακίνηση αντικειμένων, καθώς ήταν ικανά να φέρουν δεινά και αρρώστιες στους ανθρώπους ή να διαιωνίζουν θανάσιμες κατάρες.

Άλλες πάλι φορές η ύπαρξή τους ήταν ζοφερή τιμωρία για την ανθρώπινη δράση…

Οι ασσυριακοί εξορκισμοί

Πλάι στα αλλόκοτα πλάσματα που περιπλανούνταν στα ασσυριακά σπίτια και ήταν κράματα ανθρώπινων και υπερφυσικών οντοτήτων, πιστευόταν ότι όποιος δεν είχε ενταφιαστεί με τον πρέποντα τρόπο θα επέστρεφε στον κόσμο των ζωντανών και θα στοίχειωνε την καθημερινότητα ως φάντασμα. Βλέποντας το άθαφτο ή το παραχωμένο ανίερα σώμα ενός νεκρού, το εξοργισμένο πνεύμα καταλάμβανε έναν ζωντανό άνθρωπο ή παρέμενε στην υπερφυσική μορφή του, καταδιώκοντας λυσσαλέα τους ζώντες. Τα πνεύματα απομυζούσαν τη ζωή από τους υγιείς οργανισμούς και το κακό ξορκίζονταν με τελετουργικούς εξορκισμούς του στοιχειωμένου ανθρώπου.

Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις, ο άνθρωπος που είχε καταληφθεί από φάντασμα πλενόταν ιεροτελεστικά, την ίδια στιγμή που προσπαθούσαν να βρουν το άθαφτο πτώμα εκείνου που είχε φέρει την απόκοσμη πληγή στην κοινωνία. Κατά τον εξορκισμό, το πνεύμα ρωτούνταν γιατί επέστρεψε στον κόσμο των ζωντανών αλλά και γιατί κατέλαβε τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Η τελετή σκοπό είχε να κατευνάσει το φάντασμα ώστε να αφήσει ήσυχους τους ανθρώπους.

Η επίκληση ωστόσο στους θεούς δεν ήταν μικρό πράγμα και κάθε ικεσία στον παντοδύναμο Ασσούρ έπρεπε να γίνεται με φειδώ και προσεκτική σκέψη. Η κορυφαία μεσοποτάμια θεότητα διαφέντευε τον ήλιο κατά τη διάρκεια της ημέρας αλλά και τον κόσμο των νεκρών τη νύχτα, κάθε ενόχλησή του όφειλε λοιπόν να είναι εξαιρετικά υπολογισμένη και συνετή. Τα φαντάσματα όμως, που ήταν προάγγελοι του θανάτου, της καταστροφής και της τραγωδίας, ήταν ένας πολύ καλός λόγος για δέηση στον Ασσούρ. Αν και δεν έφτανε αυτό: όταν ένα φάντασμα επέστρεφε στον κόσμο, τα σπίτια που επισκεπτόταν καταστρέφονταν, ενώ αν το πνεύμα μιλούσε σε κάποιον, τότε η μοίρα του είχε σφραγιστεί. Ο άνθρωπος θα πέθαινε λίγο μετά…Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα