Οι ρωμαϊκές ψυχές
Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι επιτύμβιες στήλες περιλάμβαναν συχνά τη λατινική φράση «dis minibus», που σήμαινε «στα θεία πνεύματα» ή «στις θείες ψυχές». Οι ψυχές αυτές έλκουν την καταγωγή τους από τα πρώτα χρόνια της ρωμαϊκής δημοκρατίας και παρά τις αναρίθμητες αναφορές που υπάρχουν γι’ αυτές, το ακριβές νόημά τους παραμένει αντικείμενο ιστορικής διαμάχης, μιας και τα θρησκευτικά πιστεύω των Ρωμαίων υπέστησαν πολλές μεταβολές.
Αρχικά ήταν τα πνεύματα των θεοποιημένων προγόνων, αν και αργότερα οι θεϊκές αυτές ψυχές τοποθετούνταν μεταξύ θεών και πνευμάτων. Επιστρέφοντας στην προχριστιανική Ευρώπη και τις επικρατούσες δοξασίες για τη μεταθανάτια ζωή, οι ψυχές ήταν κάτι σαν θεοί της καθημερινότητας, που λατρεύονταν παράλληλα με τις τοπικές θεότητες κάθε τοπικού πολιτισμού. Οι επίσημοι θεοί λατρεύονταν στους ναούς και τις θρησκευτικές γιορτές, ενώ οι ψυχές αφορούσαν σε τελετουργίες που λάμβαναν χώρα στα σπίτια.
Ουσιαστικά ήταν τα πνεύματα των νεκρών μιας οικογένειας που παρέμεναν στην οικία για να προστατεύουν τους ζωντανούς συγγενείς, να τους καθοδηγούν και να βοηθούν όπως μπορούν την καθημερινότητα των μελών. Κάποια στιγμή έφτασαν να σημαίνουν τους προσωπικούς θεούς του καθενός, που λειτουργούσαν με τον ίδιο τρόπο με τις παραδοσιακές και επίσημες θεότητες, αν και το έκαναν σε προσωπική κλίμακα.
Η λατρεία μάλιστα των πνευμάτων αυτών ενείχε και κληρονομικά χαρακτηριστικά: όταν πέθαινε κάποιος και τα περιουσιακά του στοιχεία περνούσαν στα παιδιά του ή σε ανθρώπους έξω από την οικογένεια, ο κληρονόμος έπαιρνε επίσης και τα φαντάσματα των νεκρών της φαμίλιας. Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις, ένας πιστωτής που κληρονομούσε την περιουσία του εκλιπόντος ως τακτοποίηση του χρέους έπαιρνε πακέτο και τις ψυχές των νεκρών συγγενών του και έπρεπε να τις τιμά και να τις λατρεύει σαν να ήταν δικοί του άνθρωποι…Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
