Το ζευγάρι των χημικών που είδε την ευκαιρία που έκρυβε η τοξική λίμνη
Τον τόπο του «εγκλήματος» ερευνούν για πάνω από 3 δεκαετίες η χημικός Andrea Stierle και ο σύζυγός της Don. Ξεκίνησαν σαν καθηγητές στο γειτονικό κολέγιο Montana Tech και η έρευνά τους, τους οδήγησε στο ορυχείο. Αναζητούσαν μικρόβια που ζουν σε νερά με χημικά απόβλητα, καθώς θα τους βοηθούσαν να δημιουργήσουν αντιβιοτικά κι άλλες χρήσιμες ουσίες.
Το αντρόγυνο μετακόμισε στο Μπούτε το 1980 για να διδάξει στο κολέγιο. Βρίσκονταν εκεί καθώς το ορυχείο γέμιζε σταδιακά με νερό για να καταλήξει στη σημερινή του μορφή και έγιναν ενός είδους «επίσημοι ερευνητές» της λίμνης. Όλα ξεκίνησαν, μάλιστα, όταν ένας άλλος χημικός έβαλε μια βέργα στη λίμνη και βγάζοντάς την διαπίστωσε ότι ήταν γεμάτη με λάσπη και φύκια, ένδειξη ότι δεν ήταν απλά ένας τοξικός «βόθρος», αλλά περιείχε ζωή! Αυτό σήμαινε ότι θα μπορούσαν να βρεθούν εκεί μικρόβια τα οποία παράγουν χρήσιμες χημικές ενώσεις.
Το ζευγάρι συνήθιζε να αναζητά ουσίες για φάρμακα σε ασυνήθιστα μέρη. Για παράδειγμα, στις αρχές του 1990 απομόνωσαν ταξόλη από τον φλοιό δέντρων και η ουσία κατέληξε να χρησιμοποιηθεί σε μια αποτελεσματική θεραπεία για τον καρκίνο του μαστού. Ακραία περιβάλλοντα όπως το χαλκωρυχείο Μπέρκλεϋ είναι ιδανικά για την αναζήτηση ασυνήθιστων βακτηρίων τα οποία θα παράγουν άγνωστες ουσίες με απρόσμενες ιδιότητες. Βέβαια δεν μοιράζονταν όλοι την ίδια άποψη. «Πίστευαν ότι είμασταν τρελοί εξαιτίας της τοξικότητας του νερού», εξηγεί η Andrea μιλώντας στο The Atlantic.
Καθώς για μια κατάδυση στα τοξικά νερά απαιτούνταν 40 ώρες εκπαίδευσης, οι Stierles ζήτησαν από το Γραφείο Ορυχείων και Γεωλογίας της Πολιτείας να αναλάβει την κυριολεκτικά βρώμικη δουλειά. Ήταν το 1996, όταν έφτασαν στα χέρια τους τα πρώτα μεγάλα δείγματα από το νερό του μολυσμένου ορυχείου, λίγο καιρό αφότου το πρώτο σμήνος πουλιών είχε πεθάνει στο σημείο. Ένα χρόνο νωρίτερα, πάνω από 300 αποδημητικές χήνες είχαν προσγειωθεί στο ορυχείο και πέθαναν από τα τοξικά ύδατα.
Οι… απρόσμενες ανακαλύψεις
Το αντρόγυνο ρίχτηκε στη δουλειά και τελικώς κατόρθωσε να βρει εκατοντάδες ουσίες από μικρόβια του μολυσμένου νερού, πολλές εκ των οποίων είχαν αντιιικές και αντικαρκινικές ιδιότητες.
Επιπλέον, εντόπισαν κι έναν ζυμομύκητα τον οποίο η ίδια η Andrea περιέγραψε σαν έναν «παχύ, κολλώδη, μαύρο οργανισμό» ο οποίος ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικός στο να «καταβροχθίζει» μέταλλα από την γεμάτη σε τέτοια υλικά λίμνη. Ήταν σχεδόν αδύνατο να γνωρίζουν με απόλυτη βεβαιότητα οι δύο επιστήμονες πώς έφτασε εκεί ο ζυμομύκητας. Έμαθαν όμως ότι ο οργανισμός είχε βρεθεί μέχρι τότε σε ένα μονάχα μέρος: στον ορθό των χηνών!
Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
