Η Ρωσία ανεβάζει συνεχώς το θερμόμετρο της έντασης στην Ουκρανία και η Δύση μοιάζει να αντιδρά αργά. Πόσο ακόμα μπορεί να συνεχιστεί αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι;

Του …Παναγιώτη Παπαδάκη.

Όσο περνάνε οι μέρες, η Μόσχα δείχνει να πατάει ολοένα και πιο δυνατά το γκάζι. Οι τελευταίες κινήσεις του Βλαντίμιρ Πούτιν – στρατιωτικές δοκιμές κοντά στα σύνορα, νέες επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές – δεν μοιάζουν με «συμπτώσεις». Είναι ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «Σας δοκιμάζω, να δω τι θα κάνετε».

Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί. Η ρωσική τακτική είναι προβλέψιμη: τραβάει λίγο λίγο το σκοινί, μετράει αντιδράσεις, και αν δεν δει σοβαρή απάντηση, τραβάει κι άλλο. Δεν μιλάμε πια μόνο για την Ουκρανία· μιλάμε για την ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη, ίσως και στον κόσμο.

Κι εδώ μπαίνει η Δύση. Κυρώσεις υπάρχουν, δηλώσεις ανησυχίας επίσης, αλλά όλα αυτά μοιάζουν να μην τρομάζουν το Κρεμλίνο. Στην πράξη, η Ευρώπη δείχνει να κινείται πάντα μισό βήμα πίσω από τις εξελίξεις. Ο Πούτιν, αντίθετα, φαίνεται να έχει το πάνω χέρι στην πρωτοβουλία κινήσεων.

Ας μιλήσουμε καθαρά: όσο η απάντηση είναι δειλή, τόσο η κλιμάκωση θα συνεχίζεται. Δεν είναι θέμα ιδεολογίας, είναι θέμα ισχύος. Κι όταν ένας παίκτης καταλαβαίνει ότι οι απέναντι φοβούνται το επόμενο βήμα, θα το κάνει – και θα πάει κι ένα βήμα παραπέρα.

Η λύση δεν είναι απλή, αλλά είναι ξεκάθαρη: χρειάζονται σαφείς κόκκινες γραμμές, πραγματικές συνέπειες και στήριξη στην Ουκρανία που να πείθει ότι η Δύση δεν παίζει μόνο άμυνα. Γιατί αν συνεχίσουμε να «βλέπουμε και να κάνουμε», κινδυνεύουμε μια μέρα να ξυπνήσουμε και να βρούμε τα πράγματα εκτός ελέγχου.

Ο Πούτιν δεν είναι χαοτικός· είναι μεθοδικός. Και όσο του αφήνουμε χώρο να ανεβάζει την ένταση, τόσο θα το κάνει. Το ζήτημα είναι αν θα αποφασίσουμε να του χαλάσουμε το παιχνίδι – πριν αυτό γίνει πολύ επικίνδυνο για όλους μας.