Είναι κάποιες στιγμές που τα λόγια στερεύουν. Που η ανάλυση για συστήματα, τακτικές και ευρωπαϊκές βραδιές μοιάζει όχι απλώς περιττή, αλλά και ασεβής. Η είδηση που έφτασε από τη Ρουμανία δεν ήταν απλώς ένα «κακό νέο». Ήταν μια γροθιά στο στομάχι για όλη την Ελλάδα και, κυρίως, για την οικογένεια του ΠΑΟΚ.

Εφτά άνθρωποι, εφτά οπαδοί που ξεκίνησαν με το όνειρο μιας εκδρομής, με τη λαχτάρα να βρεθούν στο πλευρό της ομάδας τους στη Λιόν, δεν είναι πια εδώ. Το νήμα της ζωής τους κόπηκε βίαια στην άσφαλτο, μετατρέποντας μια γιορτή σε εθνικό πένθος.

Στροφή 180 μοιρών: «Δεν πάμε πουθενά»

Το σοκ είναι τέτοιο που παρέλυσε τα πάντα. Η αντίδραση των υπολοίπων φιλάθλων, αυτών των «αδερφών» της εξέδρας που μοιράζονταν τα ίδια χιλιόμετρα και τα ίδια όνειρα, ήταν αυθόρμητη και συγκλονιστική. Το ποδόσφαιρο τελείωσε εκείνη τη στιγμή.

Πολλά από τα πούλμαν που βρίσκονταν καθ’ οδόν, διασχίζοντας τη Ρουμανία ή είχαν φτάσει ήδη στην Ουγγαρία, έκαναν αναστροφή. Η απόφαση πάρθηκε σιωπηλά και συλλογικά: Επιστροφή στη βάση. Κανείς δεν έχει τη διάθεση να τραγουδήσει, κανείς δεν έχει το κουράγιο να στήσει κερκίδα το βράδυ της Πέμπτης στη Γαλλία, όταν η σκέψη όλων είναι καρφωμένη στα συντρίμμια του δυστυχήματος.

Βουβαμάρα στην Τούμπα

Στη Θεσσαλονίκη, η ατμόσφαιρα είναι ασήκωτη. Το γήπεδο της Τούμπας, εκεί που χτυπάει η καρδιά του συλλόγου, έχει φορέσει τα μαύρα. Οι σημαίες κυματίζουν μεσίστιες, ελάχιστος φόρος τιμής σε αυτά τα παιδιά που πλήρωσαν με τη ζωή τους την αγάπη για την ομάδα.

Αυτές τις ώρες, το μυαλό όλων μας δεν είναι στο αγωνιστικό, ούτε στο αν θα κερδίσει ή θα χάσει ο ΠΑΟΚ. Το μυαλό είναι στους τραυματίες που δίνουν τη δική τους μάχη και, πάνω απ’ όλα, στις οικογένειες που περιμένουν μάταια την επιστροφή των αγαπημένων τους προσώπων.

Το ποδόσφαιρο είναι το σημαντικότερο δευτερεύον πράγμα στη ζωή, λένε. Σήμερα, όμως, αποδεικνύεται πόσο ασήμαντο φαντάζει μπροστά στην ανθρώπινη τραγωδία.