Λάβρος εναντίον των πιστωτριών χωρών εμφανίστηκε ο Νομπελίστας οικονομολόγος Τζότζεφ Στίγκλιτς λόγω της άρνησής τους να συζητήσουν το θέμα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.
Χρησιμοποιεί μάλιστα ένα συγκεκριμένο, πρακτικό παράδειγμα για να καταδείξει το άδικο της άρνησής των εταίρων της Ευρωζώνης: «Όταν οι εταιρείες χρεοκοπούν, μια ανταλλαγή χρέους με μετοχικό κεφάλαιο είναι μια δίκαιη και αποτελεσματική λύση. Η ανάλογη προσέγγιση για την Ελλάδα είναι η μετατροπή των υφιστάμενων ομολόγων σε ομόλογα συνδεδεμένα με το ΑΕΠ. Αν η Ελλάδα τα πάει καλά, οι πιστωτές θα λάβουν περισσότερα από τα χρήματα τους. Αν δεν τα πάει καλά, θα πάρουν λιγότερα. Και οι δύο πλευρές θα έχουν ένα ισχυρό κίνητρο να ακολουθήσουν πολιτικές φιλικές προς την ανάπτυξη» γράφει σε άρθρο του.
Στην Ελλάδα επιβλήθηκε μια αποτυχημένη συνταγή, παρά το γεγονός ότι η λιτότητα είχε αποτύχει όσες φορές δοκιμάστηκε, από τον Πρόεδρο Χούβερ την δεκαετία του 1920 και από το ΔΝΤ στην Λατινική Αμερική την δεκαετία του 1980, γράφει ο κ. Στίγκλιτς.
Ωστόσο, εφάρμοσε την πολιτική λιτότητας που της επιβλήθηκε και κατάφερε να μετατρέψει ένα τεράστιο έλλειμμα σε πρωτογενές πλεόνασμα. Όμως, η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 25%, το ΑΕΠ έχει συρρικνωθεί 23% από το 2008 και ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 35%. H Ελλάδα θα μπορούσε να θεωρηθεί υπεύθυνη αν ήταν η μόνη χώρα στην οποία είχε αποτύχει το φάρμακο της λιτότητας. Αλλά σε ύφεση βρίσκεται και η Ισπανία. Αυτό που χρειάζεται δεν είναι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα και στην Ισπανία, αλλά διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στον σχεδιασμό της ευρωζώνης, τονίζει ο οικονομολόγος.
Η περίπτωση της Ελλάδας υπενθυμίζει για άλλη μια φορά ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο παγκόσμιο πλαίσιο αναδιάρθρωσης χρέους. Το υπερβολικό χρέος δεν οδήγησε μόνο στην κρίση του 2008, αλλά και στην κρίση της Ανατολικής Ασίας τη δεκαετία του 1990 και της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του 1980, δηλώνει.
