Δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς με το γεγονός οτί το θέμα του συμφώνου συμβίωσης, και οι προεκτάσεις αυτού, έπρεπε να συζητηθούν και να θεσμοθετηθούν επίσημα πλέον, ώστε να υπάρχει ένα καθαρό πεδίο αναφορικά με τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών.
Η υπερψήφιση του αποτελεί την δικαίωση για τους υπέρμαχους αυτών των θέσεων και στο πλαίσιο αυτό ειναι λογικοί οι πανηγυρισμοί και το αίσθημα δικαίωσης.
Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί μια κοινωνία να αγνοεί μια πραγματικότητα και να εθελοτυφλεί απέναντι σε ένα ζήτημα με σημαντικές νομικές προεκτάσεις. Ως εδώ, καταγράφεται η λογική και η μετριοπάθεια μια δικαιωμένης προσπάθειας.
Τα φιλιά στα θεωρεία μιας από καιρό παραπαίουσας Βουλής, οι μεταφιεσμένοι παπάδες εξώ απο την Μητρόπολη, η ρητορική του όποιος δεν είναι υπέρ, είναι κρυφο-ομοφυλόφιλος και καταπιεσμένος gay που φορά ζαρτιέρες τις νύχτες, σε τι ακριβώς προάγουν τη δημοκρατία που τόσο επικαλούνται οι μαχόμενοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα;
Με την ιδια λογική που ζητούν οι ομοφυλοφίλοι να μην κυριαρχούν στερεότυπα προς αυτούς και να μην πέφτουνε θύματα ρατσισμού, με την ίδια λογική πρέπει να μην τσουβαλιάζουν και το Σύμπαν που υποτίθεται οτι στην ολότητα του, τους στοχοποιεί. Επιπλέον, η προβολή των ακραίων ως θεματοφυλάκων των δικαιωμάτων τους, δημιουργεί και δε λύνει τα ζητήματα, ειδικά όταν ανάμεσα τους υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν προσωπικότητες με κύρος και ανάστημα να προασπίσουν με σοβαρότητα τα ζητήματα.
Δεν είναι όλη η κοινωνία υποκριτική, ανώμαλη, Μεσαιωνική και ας υπάρχει μεγάλο μέρος της που εί ναι ακριβώς αυτό: μπορεί να διαφωνεί και κάποιος χωρίς να μην είναι όλα αυτά και μπορεί να συμφωνεί και κάποιος και να είναι όλα αυτά και ακόμη χειρότερα. Μας είναι τόσο δύσκολο τελικά να μην εμπλεκόμαστε συνέχεια σε υστερικούς Εμφύλιους;
Επιπλέον, απο πουθενά και κανείς, δε σκέφτεται να αξιοποιηθεί επιτέλους το κατάλληλο επιστημονικό προσωπικό στο κατάλληλο ζήτημα ώστε να έχει καλυτερες πιθανότητες μια πρόταση να ειναι αποτελεσματική και κοινωνικά θετική.
Πιο συγκεκριμένα, για το θέμα της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια-σοβαρό και σημερινό- δεν βοηθάει στη λύση ένας σκυλοκαυγάς ασχέτων όταν υπάρχουν ειδικοί, εν προκειμένω παιδοψυχολόγοι, που θα μπορούσαν να αποφανθούν επί του θέματος χωρίς μισαλλοδοξία και χωρίς ιδιοτέλεια. Γιατί πρέπει δηλαδή να αποφασίσει ένας τρελός παπάς ή ένας gay κοσμικογράφος, τί θα ήταν καλύτερο για ένα παιδί;Με τι κριτήρια επίσης θα προκύψει το καλό και το κακό, όταν δεν έχουν καν στοιχεία, περιπτώσεις και έρευνα επί του θέματος;
Τέλος, κάποιοι γόρδιοι δεσμοί που μας ταλανίζουν χρόνια τώρα: προκληκτικός και ”τα λέω” δεν σημαίνει προοδευτικός απαραίτητα, διαφωνούντας δε σημαίνει πάντα αντιδημοκράτης, παπάς δε σημαίνει ‘Αγιος, εκλεγμένος δε σημαίνει και άξιος, νόμιμος δε σημαίνει και ηθικός.
Η πιο πικρή διαπίστωση κάθε φορά που βγαίνουν τα ξίφη- κ’ αυτό γίνεται παραπάνω απο συχνά- είναι οτι τα λεγόμενα ”αυτονόητα” μόνο αυτονόητα δεν είναι τελικά.
