Το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Κις
Ενώ η δουλειά του Κις ήταν εστιασμένη στην ενίσχυση της πολεμικής προσπάθειας, ο ίδιος άρχισε κάποια στιγμή να αναρωτιέται εάν η έρευνά του θα μπορούσε να υπηρετήσει έναν μεγαλύτερο σκοπό: την αντιμετώπιση της διαφαινόμενης επισιτιστικής κρίσης στην Ευρώπη. Καθώς ο πόλεμος συνεχιζόταν, η Γηραιά Ήπειρος μετατρεπόταν σε μια… κατεστραμμένη ήπειρο.
Σοδειές είχαν αφανιστεί και μεγάλες εκτάσεις γης ήταν πλέον ακατάλληλες για καλλιέργεια. Σύντομα, όπως όλα έδειχναν, θα ερχόταν λιμός. Ακόμη και οι Σύμμαχοι να κέρδιζαν τον πόλεμο, η ανάγκη για τη σίτιση τόσων ανθρώπων θα έπεφτε στους ώμους του αμερικανικού στρατού.
Η διατροφολογία δεν ήταν τόσο ανεπτυγμένη. Για την ακρίβεια, οι επιστήμονες λίγα πράγματα γνώριζαν για τη λιμοκτονία: Τι συνέπειες είχε η έλλειψη θερμίδων στην καρδιά, τα κόκαλα, την ψυχολογική κατάσταση; Επιπλέον, πώς θα αρχίσεις ξανά να δίνεις τροφή σε κάποιον υποσιτισμένο, σταδιακά ή σε μεγάλη ποσότητα; Και τι πρέπει να γίνει με την πρόσληψη βιταμινών;
Ξάφνου, ο Κις συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να αναζητήσει την απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα, ενώ οι ενδεχόμενες ενστάσεις από τη μεριά των αρνητών στράτευσης θα αμβλύνονταν.
«Θα πεινάσετε ώστε εκείνοι να τραφούν καλύτερα;»
Ο στρατός έδωσε στα τέλη του 1944 το «πράσινο φως» στον Κις για μια ετήσια έρευνα στη λιμοκτονία. Ο επιστήμονας έπιασε αμέσως δουλειά, αναζητώντας αρχικά εθελοντές. Διένειμε ένα φυλλάδιο σε αντιρρησίες συνείδησης σε όλη τη χώρα με τον τίτλο: «Θα πεινάσετε ώστε εκείνοι να τραφούν καλύτερα;»
Πάνω από 200 άνθρωποι δήλωσαν πρόθυμοι να πάρουν μέρος! Ο Κις επέλεξε 36 ανύπαντρους άντρες, μέσου βάρους και σε εξαιρετική φυσική και ψυχική κατάσταση, καθώς δεν ήθελε σε καμία περίπτωση απογοητευμένους και δίχως κίνητρα εθελοντές που ενδεχομένως να του τίναζαν το πείραμα στον αέρα.
Στις 19 Νοεμβρίου του 1944, οι 36 άντρες προσήλθαν στο εργαστήριο του Κις. Θα έμεναν όλοι μαζί σε έναν κοινό στρατώνα δίχως παράθυρα, έχοντας όμως το δικαίωμα να μετακινούνται ελεύθερα στην πόλη ή ακόμη και να παρακολουθούν πανεπιστημιακά μαθήματα. Ήταν υποχρεωμένοι, ωστόσο, να περπατούν τουλάχιστον 35 χιλιόμετρα την εβδομάδα. Υπήρχε μόνο ένας κανόνας: θα μπορούσαν να τραφούν μόνο με ό,τι τους έδινε το εργαστήριο, αφού βεβαίως πρώτα κάθε τροφή είχε ζυγιστεί και καταγραφεί.
Η πρώτη φάση του πειράματος
Κατά τη διάρκεια των πρώτων 12 εβδομάδων του πειράματος, στη «φάση του ελέγχου», οι συμμετέχοντες μετρήθηκαν, ζυγίστηκαν και εξετάστηκαν ώστε να διευκρινιστεί η υγεία τους, το βάρος τους και η πρόσληψη θερμίδων. Ένιωθαν καλά. Ήταν περήφανοι. Με χαρά διένυαν την απόσταση των 35 χιλιομέτρων και των άλλων εξαντλητικών δοκιμασιών, όπως τρέξιμο σε ανηφόρα. Πολλοί παρακολουθούσαν και πανεπιστημιακά μαθήματα. Όλα αυτά μέχρι να αρχίσει το επόμενο στάδιο του πειράματος, η «φάση της λιμοκτονίας». Και τότε τα πράγματα άλλαξαν…
Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
