Είχαν φτάσει στη κατασκήνωση στο Έβερεστ για γύρισμα ενός θέματος όταν «χτύπησε» η τραγωδία.
Ο Ρομπέρτο Σμιντ, φωτογράφος και η Αμου Καναμπίλι, επικεφαλής του γραφείου του AFP στην Κατμαντού, μόλις είχαν εγκατασταθεί στην κατασκήνωση στις 25 Απριλίου όταν προκλήθηκε η τεράστια χιονοστιβάδα, συνέπεια του φονικού σεισμού στο Νεπάλ, κοστίζοντας τη ζωή τουλάχιστον 18 ανθρώπων.
Οι δύο τους, κατέγραψαν εκείνες τις σκηνές και τις σκέψεις τους για τα όσα έζησαν. «Μόλις είχαμε φτάσει στην κατασκήνωση μετά από πεζοπορία εννέα ημερών. Μία δύσκολη διαδρομή, που δεν μπορείς να αντιληφθείς τι προκαλεί στο σώμα σου, αλλά είναι ένα εκπληκτικό μέρος, που κόβει την ανάσα», γράφει ο Σμιντ.
«Έβγαλα κάποιες φωτογραφίες και μετά έψαξα τη σκηνή μας. Δεν είχαν περάσει πάνω από 10′, όταν νιώσαμε αυτό το βουητό. Η Αμου με ρώτησε ”Τι είναι αυτό;”. Της είπα ότι επρόκειτο για χιονοστιβάδα.
Μεγάλωσα στην Κολομβία, όπου έχουμε συνηθίσει στις σεισμικές δονήσεις, αλλά ποτέ δεν είχα ακούσει κάτι τέτοιο. Βγήκαμε από τη σκηνή και τότε ακούσαμε τον πιο τρομακτικό ήχο. Ηταν σαν τρένο, αλλά ερχόταν βαθιά και ήταν τόσο δυνατός.
Η Αμου μπήκε στη σκηνή και θυμάμαι να κοιτάζω αριστερά μου και να βλέπω αυτό το κύμα. Ηταν τόσο μεγάλο που οι φωτογραφίες το αδικούν. Αρπαξα την κάμερα, έβγαλα τρεις φωτογραφίες και μετά μας κάλυψε. Πήδηξα μέσα και κρύφτηκα κάτω από το τραπέζι.
Ηταν σαν να σκάει κύμα. Μας παρέσυρε δεν ήξερες αν είσαι πάνω ή κάτω. Απλά πέφτεις. Τελικά κατέληξα με την πλάτη στο έδαφος και μετά άκουσα τον ήχο από πέτρες που έπεφταν. «Αυτό είναι. Θα θαφτώ ζωντανός», σκέφτηκα. Συνέχισαν να στοιβάζονται πάνω μου και μετά ήταν η απόλυτη ηρεμία και ήξερα ότι είμαι ζωντανός. Ηξερα ότι έχω τις αισθήσεις μου και ότι πρέπει να ανακαλύψω πώς να αναπνεύσω. Προσπαθείς να τα σπρώξεις όλα, να βρεις λίγο αέρα… και ξαφνικά ένιωσα αυτό το χέρι να με τραβάει. Ηταν ο σέρπα μας, ο Πασάνγκ».
